Αυγουστιάτικη Παρακαταθήκη…

082016

 

Μια μέρα θα σας τη σκάσω μπαγάσικα!

Θα βουτήξω στη θάλασσα λίγο αφότου δω τις τελευταίες πατημασιές μου στην άμμο να χάνονται στα κύματα.

Έτσι, χωρίς ίχνος.

Μόνο τότε σας παρακαλώ.

Χαρίστε τα φουστάνια μου σε γελαστές ντουλάπες που θα μυρίζουν λεβάντα.

Δώστε τα βιβλία μου σε μυαλά ανοιχτά και διψασμένα.

Τις μουσικές και τις φωτογραφίες μου, συγχωρείστε με, μα θα τις πάρω μαζί μου.

Τα λόγια μόνο καύτε τα.

Και τα δικά μου που τόπο δεν έπιασαν.

Και τα δικά σας που ποτέ δε μου είπατε.

Βαρύ κι ανούσιο φορτίο οι κουβέντες που δε μοιράστηκαν.

Τα φιλιά που δε δόθηκαν.

Οι αγκαλιές που έμειναν αδειανές.

Δε νομίζετε;

 

Μην ανησυχείτε!

Τις θύμησες θα τις πνίξω στο τελευταίο μακροβούτι.

Κι όσες μείνουν ζωντανές, θα τις αφήσω να με κατοικήσουν σαν τις πεταλίδες στους βράχους.

Κι έτσι, σιγά σιγά, τα πνευμόνια θα γίνουν βράγχια και το δέρμα λέπια.

Κι ύστερα λαμπερό κι εξαγνισμένο αφρόψαρο, θα σβήνω κάποιων άλλων τις πατημασιές στην άμμο, κάποιον άλλο Αύγουστο…