Δε πα να λες εσύ…

 

 

12417924_10153813489648374_2991315049920373460_n

 

 

Η ζωή κυλάει και ξοδεύεται σε πόλεις βροχερές, σε διαδρομές μέσα σε τραίνα και λεωφορεία που μυρίζουν σκόρδο και παλιά μοκέτα.

Χάνεται στις κουβέντες των φίλων που ταξιδεύουν μέσα από σύρματα τις μικρές ώρες που κανείς δε κοιτάει.

Την παίρνει ο ύπνος ήσυχη μέσα στις αγκαλιές των εκείνων που ερωτεύονται κι έτσι νικούν κομμάτι κομμάτι τη φθορά.

Χαϊδεύεται στους οικογενειακούς καυγάδες που πάντα καταλήγουν στο «Να με πάρεις τηλέφωνο, ακούς;»

Ανασαίνει στις βαθιές βουτιές στο κενό  και στις επαναστάσεις.

Κυνηγάει με πείσμα ανεμόμυλους.

Ελπίζει στα καινούργια ξεκινήματα.

Προσμένει στις συναντήσεις μετά από καιρό και γελάει δυνατά στις αγκαλιές.

Θρέφεται από τις δημιουργικές διαφωνίες.

Ζεσταίνεται στις επανασυνδέσεις και διαγράφει με κόκκινο τις ανούσιες φαγωμάρες.

Μοιράζεται στο χρόνο που ξοδεύεις για κείνους που έγιναν πετσί σου.

Κρύβεται στα χαμόγελα που προκαλείς και σ’ότι  χαρίζεις χωρίς να σκεφτείς.

Κι όταν νομίζεις πως λιγοψυχάς, επιστρέφει γελώντας σ’αυτά που  σου προσφέρονται εκεί που δε το περιμένεις.

Λούζεται στα δάκρυα των λαθών σου για να βγει τριζάτη στην επόμενη προσπάθεια.

Είναι κοκέτα η ζωή.

Εμφανίζεται στους στίχους που αγαπάς και στις μουσικές που κάνουν τη καρδιά σου να χτυπάει δυνατά.

Τι κι αν άλλοι τα έχουν πει καλύτερα πριν από σενα;

Σου βαράει την πλάτη και σου θυμίζει πως υπάρχουν κι άλλοι σα κι εσένα εκεί έξω.

Κάνει εκκαθαρίσεις στις ψυχικές ντουλάπες και βγαίνει με τη ζακέτα στις πρώτες χειμωνιάτικες λιακάδες.

Φτύνει και βάζει χώμα στα γδαρμένα γόνατα της μετά από πτώσεις.

Ξανασηκώνεται και τρέχει σα τσόγλανος σε αλάνα.

Τραβιέται μπροστά και τραβάει κι εσένα μαζί της.

Εσένα που φοβάσαι  κι εμένα που φοβάμαι πιο πολύ.

Έδειχνα τόσα χρόνια το αστέρι σε ανθρώπους που κοιτάζαν  το δάχτυλο μέχρι που πιάστηκε το χέρι μου κι έτσι κι εγώ μόνο το δάχτυλο κοιτούσα μετά από λίγο.

Μα η ζωή είχε ήδη ονειρευτεί ολάκερους γαλαξίες.

Και ταξιδεύει ξανά.

Γιατί ξέρει πως μόνο τα βράχια της πτώσης έχουν όρια.

Ο ορίζοντας ποτέ…..

Advertisements

One thought on “Δε πα να λες εσύ…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s