Merry και Pippin μη σου πω…

HMW_product_0006_grande

Αναβοσβήνουν τόσα φωτάκια γύρω μου καθημερινά που ξέχασα να ανάψω εκείνα του Δέντρου μέρες που είναι.  Φωτάκια στο κινητό από τις διάφορες ειδοποιήσεις. Το φωτάκι του Modem απέναντι από το κρεββάτι μου. Το φωτάκι του θερμοσίφωνα. Το φωτάκι του τηλεφωνητή. Κάτι άλλα ξέμπαρκα που έχω γύρω από μια μεταλλική ραφιέρα στη κρεββατοκάμαρα.

Χριστούγεννα πάλι κι αναρωτιέμαι πόσα φωτάκια έχω ανάψει για τη χρονιά που φεύγει.

Δε το χωνεύω το πολύ τεχνητό φως.  Δε ξέρω αν το ‘χω ξαναπεί αυτό, μα έχω αρχίσει να αντιπαθώ οτιδήποτε χρειάζεται να μπει στη «πρίζα» για να λάμψει.  Πιάνω τον εαυτό μου να μη δίνει ευκαιρίες πια.  Να μη «σπρώχνει» καταστάσεις, φιλίες, ανθρώπους.  Δε θέλω .

Ο χρόνος κυλάει και φεύγει και καλό είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, δε νομίζεις;

Ξαπλώνω στα ροζ καρώ σκεπάσματά μου και γελάω που οι άντρες φίλοι μου με κοροϊδεύουν για τη μανία μου να γεμίζω τον τόπο δαντέλλες.  Ξεχνάνε ή μάλλον δε ξέρουν πως τα πιο σκοτεινά όνειρα γίνονται στα πιο λουλουδερά σεντόνια και πως τα πιο οριστικά και αμετάκλητα “Τέρμα!” έχουν ειπωθεί από στόματα που είχαν μουδιάσει να προφέρουν τη φράση «Συγνώμη.  Ας προσπαθήσουμε πάλι»

Με πιάνει μια αμηχανία τις γιορτές.  Θυμάμαι τις εποχές που ένα ροζ –φούξια κουτί με το χαρακτηριστικό, καλλιγραφικό Β ήταν αρκετό για να κάνει το κοριτσίστικο κομμάτι μου να χαίρεται για 15 μέρες συνεχόμενα.  Μα κι αυτό δε κράτησε πολύ.  Στα 10 μου ζήτησα από τον Αγιο Βασίλη να μου φέρει τη πρώτη μου γραφομηχανή και στα 12 είχα ήδη διαβάσει τα μισά βιβλία που ήταν  στα ράφια πάνω από το κρεββάτι μου.  Φάνηκε από νωρίς το κακό μα κανένας δεν έκανε κάτι.

Τώρα που το σκέφτομαι,  νομίζω πως το ½ της ζωής μου το έχω περάσει μέσα στο κάστρο του δωματίου μου, πάνω από χαρτιά με σημειώσεις κι ανοιχτά βιβλία.  Ακόμα και τώρα που εδώ και χρόνια μένω μόνη μου.

Όμως δεν είναι αυτό το θέμα.

Τις γιορτές λέει, πρέπει να τις περνάς  μ’αυτούς που αγαπάς.  Επίσης λέει, πρέπει να λες αλήθειες.  Ποιος το λέει;  Κι αυτός που το λέει, έχει σκεφτεί τις συνέπειες του να πεις αλήθειες σ’αυτούς που αγαπάς μέρες που το φαΐ κοντεύει να σου βγει από τα αυτιά;

Κι εγώ που λέω αλήθειες όλο το χρόνο και κυρίως σ’αυτούς που αγαπάω, γιατί πρέπει να ξαναλέω πάλι τα ίδια;  Γιατί ότι και να γίνει, πάντα τα ίδια λέω!  «Σ’αγαπάω», «Είμαι εδώ», «Μου λείπεις».

Ε λοιπόν το αποφάσισα!  Δε θα πω τίποτα! Και που τα λέω;  Δε ξέρω ποιοι τα λαμβάνουν υπόψη τους κι αν σημαίνει κάτι για δαύτους.  Άσε που έχω βαρεθεί να ακούω τον εαυτό μου να τα λέει!  Και δε με νοιάζει κιόλας!

Γιορτές κι όλοι αυτοί που θα θελα να δω, βρίσκονται μοιρασμένοι στα 4 σημεία του ορίζοντα.  Δε βαριέσαι.  Έτσι κι αλλιώς  τον εαυτό μου τον έχω κόψει σε τεύχη και τον έχω μοιράσει.  Οπότε κάνω Χριστούγεννα μετρημένη σε φύλλα, με την έκδοση στη κωλότσεπη του τζιν αυτών που πραγματικά νοιάζομαι. Τους τα χω πει, τα ξέρουν, τελεία.   Δεν έχει σημασία που δε θα είμαστε στο ίδιο τραπέζι.  Δεν με νοιάζει καν αν με σκέφτονται ή με νοιάζονται όσο εγώ.   Στη τελική αν το καλοσκεφτείς κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να νιώσει για σένα ότι νιώθεις εσύ γι’αυτόν  και κάπως έτσι γυρίζει ετούτη η γη και πάνε κι έρχονται  τα Χριστούγεννα χρόνια τώρα .  Άρα ως εδώ καλά.

Και παραπέρα πάλι καλά μιας και σκέφτομαι κι εκείνους που δεν κάνουν.  Με χαμηλή βαθμολογία από το Σεπτέμβρη και κόψιμο στις εξετάσεις του Δεκέμβρη, στο απουσιολόγιο για την καινούργια χρονιά καταχωρούνται σε εκείνους που απλά δε θα συνεχίσουν τη τάξη.

Κι εκεί που μετράω τους χρόνιους αριστούχους, τους τσαμπουκαλεμένους και με επικίνδυνη προοπτική νεοφερμένους, εκείνους που άξαφνα ξαναγράφτηκαν στο μάθημα  κι αρχίζω να λέω δυνατά τον κατάλογο με τα ονόματα, το μάτι κολλάει στο

«Τσουβαλίδου Αθηνά του Μάνθου»

Και δεν παίρνω απάντηση γιατί εδώ και κάποιους μήνες είναι απούσα.  Και θα είναι απούσα από εδώ και περά. Κι επειδή εκείνη είναι απούσα, κρατάω εγώ το απουσιολόγιο και φωνάζω δυνατά τον κατάλογο ενώ αυτό θα ήταν δουλειά του σπασίκλα της τάξης.  Μα ο Σπασίκλας αυτής της τάξης δε θα είναι πια εδώ.

Κι έτσι ξανάρχομαι στην αρχή όλου τούτου του γραπτού, εορταστικού παραληρήματος,

Στο ότι «Ο χρόνος κυλάει και φεύγει και καλό είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, δε νομίζεις;»

Και να τον ξοδεύουμε εκεί που πραγματικά θέλουμε.

Και με αυτούς που θέλουμε.

Κι αν η πίστη μας έχει μείνει μισή, η όποια πίστη μας, σε ότι κι αν πιστεύαμε, ας πιστέψουμε λίγο παραπάνω ο ένας στον άλλο που διαλέξαμε γιατί μόνο αυτό έχουμε στ’αλήθεια…..

Καλή Χρονιά….

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s