Πιάσε την κάμερα…

IMG_7566(FILEminimizer)

 

Ξέρεις τι είναι η ταχύτητα κλείστρου;

Σαν ερασιτέχνης φωτογράφος θα προσπαθήσω να στο πω όσο πιο απλά γίνεται.  Είναι η ταχύτητα με την οποία ανοιγοκλείνει το  «μάτι»  του φακού και φυλακίζει αυτό που θέλεις να τραβήξεις .  Το πόσο γρήγορα θα παγώσει ο χρόνος στην εικόνα.

Το πιασες;

Όχι, σε ρωτάω γιατί τώρα τελευταία νομίζω πως δε λειτουργούν μόνο οι φωτογραφικές μηχανές με αυτό τον τρόπο.

Έχει κι η καρδιά ταχύτητα κλείστρου κι αυτό είναι μεγάλη παγίδα.

Κάθε φωτογραφική μηχανή βλέπεις, έχει συγκεκριμένο αριθμό λήψεων που θα τραβήξεις και σου βγάλει άψογες φωτογραφίες.  Μόνο που το πότε θα αποφασίσεις να τραβήξεις  είναι καθαρά στο δάχτυλό σου.  Δίκη σου επιλογή εντελώς!

Η καρδιά φιλαρακό όμως δε λειτουργεί έτσι.

Πατάει το κουμπί όπου θέλει εκείνη.  Ανοιγοκλείνει το κλείστρο της όποτε γουστάρει αύτη και δε δίνει λογαριασμό σε κανένα.  Ξοδεύει τα πολύτιμα  «κλικ»  της και δε θα σε ρωτήσει κιόλας!  Και κάθε φορά στα λιγοστεύει κι εσύ μένεις απλώς να απλώς να καταμετράς.

Δε πα να της φωνάζεις ότι έτσι όπως τραβάει φωτογραφίες, λιγοστεύει το απόθεμά της;  Ότι μειώνει τα πλάνα και τα καρρέ;  Σκασίλα της ρε!  Είναι  «Μόρτης»  φωτογράφος η καρδιά κι όσο πιο πολύ λιγοστεύει τις λήψεις της, τόσο πιο επικίνδυνα  «κάδρα»  τραβάει.  Και σου γεμίζει μετά άλμπουμ ολόκληρα.  Κι όσο περνάει ο καιρός, ακόμα κι αυτά τα άλμπουμ αλλάζουν χαρακτήρα.  Δεν είναι εκείνα τα πλαστικά με τα λουλουδάκια.  Όχι!  Είναι βαριά και δερματόδετα, με χονδρό εξώφυλλο και τσιγαρόχαρτο ανάμεσα στα φύλλα τους.  Συμβαδίζουν βλέπεις και με το περιεχόμενό τους…

Δε με πιστεύεις;   Κλείσε τα μάτια σου για μια στιγμή.  Κάν’το!  Και τώρα ξανάνοιξέ τα!

Τι είδες με τα μάτια κλειστά;  Στιγμές σου δεν είδες;

Κι είναι κάτι στιγμές άλλες, διαφορετικές.  Στιγμές που έχεις κοιτάξει γύρω σου.  Έχεις παρατηρήσει αυτούς που είναι δίπλα σου κι ανάλογα με τη θέρμη στο στέρνο σου, έχεις ξανακλείσει τα μάτια για κλάσματα, προσπαθώντας να τους παγώσεις για πάντα στη μνήμη σου.  Συγχαρητήρια!  Μόλις πάτησε η καρδιά το κουμπί που σου ‘λεγα πιο πάνω.  Μόλις τράβηξες μια ψυχική φωτογραφία.  Και τώρα που ξέρεις, βιάζεσαι να ξανανοίξεις τα μάτια.  Για να ξαναβρεθείς μαζί τους στην ίδια διάσταση.  Κι ας είσαι φτιαγμένος από εκείνη τη στόφα που πάντα θα σε έχει να ακροβατείς ανάμεσα στο ωμό πραγματικό και στους λαβυρίνθους του μυαλού σου.

Έχω χρόνια μια φίλη που με ξέρει καλά.  Κάποτε γύρω στα 18 μου είχε πει πως σίγουρα στη ζωή μου μια μέρα θα γίνω πολύ ευτυχισμένη.  Την είχα ρωτήσει με απορία γιατί.

«Γιατί προσέχεις τα μικροπράγματα Στέλλα.  Σε κάνουν χαρούμενη κάτι σαχλαμάρες στις οποίες κανείς μας δε δίνει βάση»  Μου είχε απαντήσει.

Καθώς μεγαλώνω , καταλαβαίνω όλο και περισσότερο τι ήθελε να μου πει.  Πάντα πίστευα στο Θεό των μικρών πραγμάτων κι έτσι ακόμα και στις φωτογραφίες μου, εστίαζα στις λεπτομέρειες που δε προσέχει κανείς.  Γι’αυτό τραβάω και τα πορτραίτα μου με τον 55-200 φακό.  Γι’αυτό κι εξακολουθώ να ψάχνω την ομορφιά στις πιο σκοτεινές γωνίες.  Δε με νοιάζουν τα αψεγάδιαστα και τα συμμορφωμένα.  Δε μπορώ τα στρωμένα και τα εύκολα.  Γι’αυτό ίσως και πλέον δε λογαριάζω  τα ζόρικα  «κλικ» που τραβάει η κυρία μέσα, αριστερά.   Έτσι κι αλλιώς θα ξοδέψει τις λήψεις της όπου θέλει εκείνη κι εγώ μετά απλώς θα τακτοποιήσω το δερματόδετο άλμπουμ που λέγαμε.

Μόνο που τον τελευταίο καιρό με βομβαρδίζει με πλάνα τόσο γεμάτα ένταση και χρώμα, με εικόνες τόσο ζωντανές που έχω αρχίσει και νιώθω λίγο σα πολεμικός ανταποκριτής κι ώρες ώρες θέλω να κρυφτώ και να σταματήσουν οι λήψεις.  Είχα καιρό να βρεθώ σε χαράκωμα κι έχω ξεχάσει πώς να φυλάγομαι.  Μάλλον θα φταίει που δε ξέρω πόσα  “κλικ”  μου μένουν ακόμα.  Κι αν όσα μένουν, θα ‘ναι εξίσου σημαντικά. Γι’αυτό φοβάμαι…

Μη μου δίνεις σημασία!

Έτσι κι αλλιώς πάλι κλείνω τα μάτια.  Πλάνο;  Πάμε……

 

Advertisements

4 thoughts on “Πιάσε την κάμερα…

  1. Στέλλα έγραψες ένα υπέροχο κείμενο.Δεν ειχα σκεφτεί ποτέ αυτόν τον παραλληλισμό κι έχεις απόλυτο δίκιο. Η καρδιά κάνει τα δικά της κλικ και πολύ καλά πράττει!Όσο για τα μικρά πράγματα,χρειάζονται και τα “κατάλληλα” μάτια που απ’ότι φαίνεται διαθέτεις 😉

  2. Θυμάμαι κάποτε έλεγα, πρέπει να γίνεις τόσο μικρός όσο το μικρό πρόβλημά σου. Σου έχει χαλάσει το σιφωνι του νιπτηρα; Γίνε τόσο μικρός να χωθεις μέσα στο ντουλάπι, να το λύσεις όλο και να δεις τι φταίει.
    Τι γίνεται όμως όταν το μικρό σου πρόβλημα είναι μέσα στην καρδιά σου; Κλείσε τα μάτια και φαντάσου ότι πας εκεί. Εκεί που είναι το πρόβλημα. Λυσε τα λα.

    Εκεί θα δεις όλα τα καρέ τα προβληματικά ακόμη και αυτά που δεν τραβηξες. Οπως εκείνο που βλέπεις καθημερινά, πρώτες πρωινές ώρες της ημέρας στην Πειραικη στην κόκκινη σκάλα που κατεβαινει στα βράχια με το δεντρακι δίπλα της και στο βάθος τα ήρεμα νερά του Σαρωνικού. Αυτό που κάθε μέρα θες να τραβήξεις με f/2.8 αλλά δεν το έκανες ποτέ μέχρι τώρα.
    Όλα αυτά τα μικρά και ασημαντα που όταν μαζεύονται γίνονται σημαντικά και στεναχωρα ή χαροποια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s