Merry και Pippin μη σου πω…

HMW_product_0006_grande

Αναβοσβήνουν τόσα φωτάκια γύρω μου καθημερινά που ξέχασα να ανάψω εκείνα του Δέντρου μέρες που είναι.  Φωτάκια στο κινητό από τις διάφορες ειδοποιήσεις. Το φωτάκι του Modem απέναντι από το κρεββάτι μου. Το φωτάκι του θερμοσίφωνα. Το φωτάκι του τηλεφωνητή. Κάτι άλλα ξέμπαρκα που έχω γύρω από μια μεταλλική ραφιέρα στη κρεββατοκάμαρα.

Χριστούγεννα πάλι κι αναρωτιέμαι πόσα φωτάκια έχω ανάψει για τη χρονιά που φεύγει.

Δε το χωνεύω το πολύ τεχνητό φως.  Δε ξέρω αν το ‘χω ξαναπεί αυτό, μα έχω αρχίσει να αντιπαθώ οτιδήποτε χρειάζεται να μπει στη «πρίζα» για να λάμψει.  Πιάνω τον εαυτό μου να μη δίνει ευκαιρίες πια.  Να μη «σπρώχνει» καταστάσεις, φιλίες, ανθρώπους.  Δε θέλω .

Ο χρόνος κυλάει και φεύγει και καλό είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, δε νομίζεις;

Ξαπλώνω στα ροζ καρώ σκεπάσματά μου και γελάω που οι άντρες φίλοι μου με κοροϊδεύουν για τη μανία μου να γεμίζω τον τόπο δαντέλλες.  Ξεχνάνε ή μάλλον δε ξέρουν πως τα πιο σκοτεινά όνειρα γίνονται στα πιο λουλουδερά σεντόνια και πως τα πιο οριστικά και αμετάκλητα “Τέρμα!” έχουν ειπωθεί από στόματα που είχαν μουδιάσει να προφέρουν τη φράση «Συγνώμη.  Ας προσπαθήσουμε πάλι»

Με πιάνει μια αμηχανία τις γιορτές.  Θυμάμαι τις εποχές που ένα ροζ –φούξια κουτί με το χαρακτηριστικό, καλλιγραφικό Β ήταν αρκετό για να κάνει το κοριτσίστικο κομμάτι μου να χαίρεται για 15 μέρες συνεχόμενα.  Μα κι αυτό δε κράτησε πολύ.  Στα 10 μου ζήτησα από τον Αγιο Βασίλη να μου φέρει τη πρώτη μου γραφομηχανή και στα 12 είχα ήδη διαβάσει τα μισά βιβλία που ήταν  στα ράφια πάνω από το κρεββάτι μου.  Φάνηκε από νωρίς το κακό μα κανένας δεν έκανε κάτι.

Τώρα που το σκέφτομαι,  νομίζω πως το ½ της ζωής μου το έχω περάσει μέσα στο κάστρο του δωματίου μου, πάνω από χαρτιά με σημειώσεις κι ανοιχτά βιβλία.  Ακόμα και τώρα που εδώ και χρόνια μένω μόνη μου.

Όμως δεν είναι αυτό το θέμα.

Τις γιορτές λέει, πρέπει να τις περνάς  μ’αυτούς που αγαπάς.  Επίσης λέει, πρέπει να λες αλήθειες.  Ποιος το λέει;  Κι αυτός που το λέει, έχει σκεφτεί τις συνέπειες του να πεις αλήθειες σ’αυτούς που αγαπάς μέρες που το φαΐ κοντεύει να σου βγει από τα αυτιά;

Κι εγώ που λέω αλήθειες όλο το χρόνο και κυρίως σ’αυτούς που αγαπάω, γιατί πρέπει να ξαναλέω πάλι τα ίδια;  Γιατί ότι και να γίνει, πάντα τα ίδια λέω!  «Σ’αγαπάω», «Είμαι εδώ», «Μου λείπεις».

Ε λοιπόν το αποφάσισα!  Δε θα πω τίποτα! Και που τα λέω;  Δε ξέρω ποιοι τα λαμβάνουν υπόψη τους κι αν σημαίνει κάτι για δαύτους.  Άσε που έχω βαρεθεί να ακούω τον εαυτό μου να τα λέει!  Και δε με νοιάζει κιόλας!

Γιορτές κι όλοι αυτοί που θα θελα να δω, βρίσκονται μοιρασμένοι στα 4 σημεία του ορίζοντα.  Δε βαριέσαι.  Έτσι κι αλλιώς  τον εαυτό μου τον έχω κόψει σε τεύχη και τον έχω μοιράσει.  Οπότε κάνω Χριστούγεννα μετρημένη σε φύλλα, με την έκδοση στη κωλότσεπη του τζιν αυτών που πραγματικά νοιάζομαι. Τους τα χω πει, τα ξέρουν, τελεία.   Δεν έχει σημασία που δε θα είμαστε στο ίδιο τραπέζι.  Δεν με νοιάζει καν αν με σκέφτονται ή με νοιάζονται όσο εγώ.   Στη τελική αν το καλοσκεφτείς κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να νιώσει για σένα ότι νιώθεις εσύ γι’αυτόν  και κάπως έτσι γυρίζει ετούτη η γη και πάνε κι έρχονται  τα Χριστούγεννα χρόνια τώρα .  Άρα ως εδώ καλά.

Και παραπέρα πάλι καλά μιας και σκέφτομαι κι εκείνους που δεν κάνουν.  Με χαμηλή βαθμολογία από το Σεπτέμβρη και κόψιμο στις εξετάσεις του Δεκέμβρη, στο απουσιολόγιο για την καινούργια χρονιά καταχωρούνται σε εκείνους που απλά δε θα συνεχίσουν τη τάξη.

Κι εκεί που μετράω τους χρόνιους αριστούχους, τους τσαμπουκαλεμένους και με επικίνδυνη προοπτική νεοφερμένους, εκείνους που άξαφνα ξαναγράφτηκαν στο μάθημα  κι αρχίζω να λέω δυνατά τον κατάλογο με τα ονόματα, το μάτι κολλάει στο

«Τσουβαλίδου Αθηνά του Μάνθου»

Και δεν παίρνω απάντηση γιατί εδώ και κάποιους μήνες είναι απούσα.  Και θα είναι απούσα από εδώ και περά. Κι επειδή εκείνη είναι απούσα, κρατάω εγώ το απουσιολόγιο και φωνάζω δυνατά τον κατάλογο ενώ αυτό θα ήταν δουλειά του σπασίκλα της τάξης.  Μα ο Σπασίκλας αυτής της τάξης δε θα είναι πια εδώ.

Κι έτσι ξανάρχομαι στην αρχή όλου τούτου του γραπτού, εορταστικού παραληρήματος,

Στο ότι «Ο χρόνος κυλάει και φεύγει και καλό είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, δε νομίζεις;»

Και να τον ξοδεύουμε εκεί που πραγματικά θέλουμε.

Και με αυτούς που θέλουμε.

Κι αν η πίστη μας έχει μείνει μισή, η όποια πίστη μας, σε ότι κι αν πιστεύαμε, ας πιστέψουμε λίγο παραπάνω ο ένας στον άλλο που διαλέξαμε γιατί μόνο αυτό έχουμε στ’αλήθεια…..

Καλή Χρονιά….

 

Advertisements

Πιάσε την κάμερα…

IMG_7566(FILEminimizer)

 

Ξέρεις τι είναι η ταχύτητα κλείστρου;

Σαν ερασιτέχνης φωτογράφος θα προσπαθήσω να στο πω όσο πιο απλά γίνεται.  Είναι η ταχύτητα με την οποία ανοιγοκλείνει το  «μάτι»  του φακού και φυλακίζει αυτό που θέλεις να τραβήξεις .  Το πόσο γρήγορα θα παγώσει ο χρόνος στην εικόνα.

Το πιασες;

Όχι, σε ρωτάω γιατί τώρα τελευταία νομίζω πως δε λειτουργούν μόνο οι φωτογραφικές μηχανές με αυτό τον τρόπο.

Έχει κι η καρδιά ταχύτητα κλείστρου κι αυτό είναι μεγάλη παγίδα.

Κάθε φωτογραφική μηχανή βλέπεις, έχει συγκεκριμένο αριθμό λήψεων που θα τραβήξεις και σου βγάλει άψογες φωτογραφίες.  Μόνο που το πότε θα αποφασίσεις να τραβήξεις  είναι καθαρά στο δάχτυλό σου.  Δίκη σου επιλογή εντελώς!

Η καρδιά φιλαρακό όμως δε λειτουργεί έτσι.

Πατάει το κουμπί όπου θέλει εκείνη.  Ανοιγοκλείνει το κλείστρο της όποτε γουστάρει αύτη και δε δίνει λογαριασμό σε κανένα.  Ξοδεύει τα πολύτιμα  «κλικ»  της και δε θα σε ρωτήσει κιόλας!  Και κάθε φορά στα λιγοστεύει κι εσύ μένεις απλώς να απλώς να καταμετράς.

Δε πα να της φωνάζεις ότι έτσι όπως τραβάει φωτογραφίες, λιγοστεύει το απόθεμά της;  Ότι μειώνει τα πλάνα και τα καρρέ;  Σκασίλα της ρε!  Είναι  «Μόρτης»  φωτογράφος η καρδιά κι όσο πιο πολύ λιγοστεύει τις λήψεις της, τόσο πιο επικίνδυνα  «κάδρα»  τραβάει.  Και σου γεμίζει μετά άλμπουμ ολόκληρα.  Κι όσο περνάει ο καιρός, ακόμα κι αυτά τα άλμπουμ αλλάζουν χαρακτήρα.  Δεν είναι εκείνα τα πλαστικά με τα λουλουδάκια.  Όχι!  Είναι βαριά και δερματόδετα, με χονδρό εξώφυλλο και τσιγαρόχαρτο ανάμεσα στα φύλλα τους.  Συμβαδίζουν βλέπεις και με το περιεχόμενό τους…

Δε με πιστεύεις;   Κλείσε τα μάτια σου για μια στιγμή.  Κάν’το!  Και τώρα ξανάνοιξέ τα!

Τι είδες με τα μάτια κλειστά;  Στιγμές σου δεν είδες;

Κι είναι κάτι στιγμές άλλες, διαφορετικές.  Στιγμές που έχεις κοιτάξει γύρω σου.  Έχεις παρατηρήσει αυτούς που είναι δίπλα σου κι ανάλογα με τη θέρμη στο στέρνο σου, έχεις ξανακλείσει τα μάτια για κλάσματα, προσπαθώντας να τους παγώσεις για πάντα στη μνήμη σου.  Συγχαρητήρια!  Μόλις πάτησε η καρδιά το κουμπί που σου ‘λεγα πιο πάνω.  Μόλις τράβηξες μια ψυχική φωτογραφία.  Και τώρα που ξέρεις, βιάζεσαι να ξανανοίξεις τα μάτια.  Για να ξαναβρεθείς μαζί τους στην ίδια διάσταση.  Κι ας είσαι φτιαγμένος από εκείνη τη στόφα που πάντα θα σε έχει να ακροβατείς ανάμεσα στο ωμό πραγματικό και στους λαβυρίνθους του μυαλού σου.

Έχω χρόνια μια φίλη που με ξέρει καλά.  Κάποτε γύρω στα 18 μου είχε πει πως σίγουρα στη ζωή μου μια μέρα θα γίνω πολύ ευτυχισμένη.  Την είχα ρωτήσει με απορία γιατί.

«Γιατί προσέχεις τα μικροπράγματα Στέλλα.  Σε κάνουν χαρούμενη κάτι σαχλαμάρες στις οποίες κανείς μας δε δίνει βάση»  Μου είχε απαντήσει.

Καθώς μεγαλώνω , καταλαβαίνω όλο και περισσότερο τι ήθελε να μου πει.  Πάντα πίστευα στο Θεό των μικρών πραγμάτων κι έτσι ακόμα και στις φωτογραφίες μου, εστίαζα στις λεπτομέρειες που δε προσέχει κανείς.  Γι’αυτό τραβάω και τα πορτραίτα μου με τον 55-200 φακό.  Γι’αυτό κι εξακολουθώ να ψάχνω την ομορφιά στις πιο σκοτεινές γωνίες.  Δε με νοιάζουν τα αψεγάδιαστα και τα συμμορφωμένα.  Δε μπορώ τα στρωμένα και τα εύκολα.  Γι’αυτό ίσως και πλέον δε λογαριάζω  τα ζόρικα  «κλικ» που τραβάει η κυρία μέσα, αριστερά.   Έτσι κι αλλιώς θα ξοδέψει τις λήψεις της όπου θέλει εκείνη κι εγώ μετά απλώς θα τακτοποιήσω το δερματόδετο άλμπουμ που λέγαμε.

Μόνο που τον τελευταίο καιρό με βομβαρδίζει με πλάνα τόσο γεμάτα ένταση και χρώμα, με εικόνες τόσο ζωντανές που έχω αρχίσει και νιώθω λίγο σα πολεμικός ανταποκριτής κι ώρες ώρες θέλω να κρυφτώ και να σταματήσουν οι λήψεις.  Είχα καιρό να βρεθώ σε χαράκωμα κι έχω ξεχάσει πώς να φυλάγομαι.  Μάλλον θα φταίει που δε ξέρω πόσα  “κλικ”  μου μένουν ακόμα.  Κι αν όσα μένουν, θα ‘ναι εξίσου σημαντικά. Γι’αυτό φοβάμαι…

Μη μου δίνεις σημασία!

Έτσι κι αλλιώς πάλι κλείνω τα μάτια.  Πλάνο;  Πάμε……