Στις επάλξεις! (Darling just don’t put down your guns yet)

army cooks-1-1

 

“Αν σ’αγαπούν, να μάθουν να το λένε

Κι αν δε στο πουν, να μάθεις να το κλέβεις»

Ναι;  Όχι!  Όχι ρε φίλε! Δε θέλω να κλέψω τίποτα!  Πόσο μάλλον κάτι που το αξίζω!  Δε θέλω κανένας να  «σπρώξει»  τον άνθρωπο που αγαπάω να δει αυτό που του χαρίζω απλόχερα.  Θέλω να το κερδίσω με το σπαθί μου!  Μόνο έτσι αξίζει και τιμάται η μάχη!  Γιατί μη γελιέσαι, για μάχη πρόκειται!  Μάχη επαναλαμβανόμενη και σκληρή.  Κι εγώ πλέον το στράτευμά μου δε το κατεβάζω εύκολα στο πεδίο.  Είναι πολύτιμο και βαρύ το πυροβολικό μου και παρά τις απώλειες που έχει δεχθεί τα τελευταία χρόνια, παραμένει ακόμα άρτια εκπαιδευμένο και ετοιμοπόλεμο.  Απλά πλέον δεν σπαταλάω τα πυρομαχικά μου δεξιά και αριστερά.

Κι όσο περιμένω την επόμενη μάχη για την οποία θα κρίνω πως αξίζει να ματώσω τη σημαία μου, όσο περιμένω κάποιος να με αγαπήσει, έμαθα κι εγώ να με αγαπάω λιγάκι.  Γι’αυτό δε θυσιάζω τους τοξότες και τους πυροβολητές μου με την πρώτη ανούσια εχθροπραξία.

Όταν ο «εχθρός» αξίζει τον κόπο όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς.  Γιατί εκεί είναι δηλωμένη η αξία κι αυτή την αναγνωρίζω και την τιμώ.  Βγαίνω από το αμπαρωμένο οχυρό μου, γυαλίζω τις μπότες και τα σιρίτια της καλής στολής μου και βαράω προσοχή.

Κι εκεί γελάω κι ίσως και να εκνευρίζομαι και λίγο.  Γιατί δε καταλαβαίνω όλο αυτό με το «βάρος».

Τι πάει να πει πως σου είναι βάρος το να σου πω πως μου είσαι πολύτιμος;  Πως σημαίνεις πολλά για μένα;  Γιατί;  Επειδή σ’αγαπάω έτσι ακριβώς όπως είσαι;  Επειδή σου δίνω πάτημα για να συνεχίσεις να είσαι ο υπέροχος, γαμάτος άνθρωπος που έχω γνωρίσει;

Αν η αγάπη μου σε πιέζει να παραμείνεις αυτός ο  άνθρωπος, ε τότε κάν’το γαργάρα!  Είναι όμορφο να σε αγαπάνε, να σε νοιάζονται.  Να θέλουν και να μπορούν να δεθούν μαζί σου!  Τ’ακούς;  Είναι ζεστό κι οικείο κι υπέροχο!  Ειδικά σε μια εποχή που ο κόσμος «πεινάει» για αγάπη κι αυτή του την πείνα την ταΐζει με φασκόμηλο!  Γιατί ναι, το περιστασιακό σεξ χωρίς οικειότητα, το να βγεις για να πεις ότι βγήκες, το να έχεις έναν-δυο για να χασκογελάς άνευ ουσίας σε φάση  «τα λέγαμε», είναι φασκόμηλο, μη γελιέσαι!

Εγώ λοιπόν δεν έχω χρόνο πια για φασκόμηλο!  Δε παίρνω τηλέφωνο για ευχές όταν δε το νιώθω.  Δε κρατάω επαφή για να σκοτώσω απλά τη μοναξιά μου.  Δεν έχω πλέον κανένα θέμα μαζί της.  Κάνω καλή παρέα με την πάρτη μου.  Έχω επίγνωση του menu μου και δε το μοιράζω σε ανθρώπους με λογική fast food.

Μάλλον θα φταίει και το ότι τίναξα τη μέχρι τώρα ζωή μου και την όποια σιγουριά της στον αέρα για να γίνω chef και να γεμίζω στομάχια με νοστιμιές.  Να γαργαλάω ηδονικά ουρανίσκους με γεύσεις που κρύβουν μαγεία.

Κι οι ανθρώπινες σχέσεις εκτός από «μάχη», θα έπρεπε να είναι και μαγειρική.  Γεμάτες από αλάτι, πιπέρια, γλυκά υλικά, λίγο ξινό για την αλλαγή κι ακόμα και λίγο πικρό για το ξέπλυμα της γλώσσας.

Κι εσύ ακόμα θέλεις να γεμίσεις το σαρκίο σου απλά με φασκόμηλο;

Εξακολουθείς να θέλεις να κατεβάσεις τα έρμα τα φαντάρια σου σε κάθε μικροπρόκληση;

Αγχώνεσαι γιατί ένα άλλο πλάσμα σου δίνει την αξία που σου αρμόζει;

Buckle up Soldier!

Είσαι άνθρωπος ή αμοιβάδα;;;;

Εδώ έχουμε πόλεμο λέμε!!

Σκέψου λοιπόν την τύχη σου αν σε αυτή την εκστρατεία σου τύχει και στρατιωτικός μάγειρας…..