Νιαούριστε μαζί μας

10410220_10152850093873374_658047981989295765_n

Σκέφτομαι εδώ και μέρες να πάρω μια γάτα.  Είναι καινούργιο το σπίτι, καινούργια κι η ίδια μου η ζωή πια και μέχρι να τα συνηθίσω, χρειάζομαι λίγη συντροφιά παραπάνω.  Ένα χάδι στα πόδια μου τώρα που κρυώνει ο καιρός.  Τουλάχιστον μέχρι να φανείς εσύ.  Αν φανείς εσύ.   Γιατί αν φανείς εσύ ξέρω τι θα γίνεται.  Θα ακουμπάω τα κρύα μου πέλματα  πάνω στα σκληρά καλάμια σου κι έτσι θα μοιραζόμαστε τις μικρές, οικίες, γλυκές δυσφορίες του χειμώνα.  Κι εσύ θα κοροϊδεύεις  τις παιδικές μου κάλτσες.   Κι εγώ θα σε λέω «χαλβά».   Κι εσύ θα με κοιτάς και καλά αγριεμένα.  Κι ύστερα θα γελάμε.  Και μετά θα το βουλώνουμε. Και θα κοιτιόμαστε κατάματα.  Όπως κοιτιόμαστε κάθε φορά που βλεπόμαστε.  Με εκείνο το ύφος του «έχω τόσα πράγματα να σου πω μα δε στα λέω ακόμα.  Προς το παρόν αναρωτιέμαι αν είσαι αυτό που δείχνεις» .

Αυτός ο χειμώνας που θα ρθει, δε θα ναι σα τους άλλους στο πα;  Το ξέρω!  Το νιώθω!  Ίσως γιατί εγώ δεν είμαι πια αυτή που νόμιζα πως ήμουν.  Κι εγώ κι όλοι οι άλλοι.  Είμαι αυτή που πάντα ήμουν πραγματικά.   Και τώρα που γύρισα ξανά στην αφετηρία, λες κι έπαιζα Monopoly, νιώθω όπως ένιωθα όταν τελείωσα το σχολείο.  Νιώθω πως τώρα η ζωή αρχίζει πάλι από την αρχή.

Ετούτη η στιγμή.  Ετούτος ο χρόνος.  Αυτή η γειτονιά  Αυτή η πόλη  Αυτές οι αποφάσεις.  Ετούτα τα όνειρα.  Αυτές οι προσμονές.  Να τι κρατάω.  Εκείνες τις πληγές.  Τις άλλες απογοητεύσεις.  Εκείνα τα κλάματα.  Τις άλλες αναβολές.  Εκείνους τους καυγάδες.  Τα άλλα κακά μαντάτα.  Εκείνα τα φαντάσματα.  Να τι αφήνω πίσω μου.  Και στέκομαι μπροστά στην πόρτα μιας καινούργιας, μυρωδάτης αρχής.

Σα το παιδάκι περιμένω τη συνέχεια κι ίσως να ‘ναι αυτό ακριβώς που κάνει τους γύρω μου να νομίζουν πως έχω παντελή έλλειψη του κινδύνου.  Μα δεν είναι έτσι.  Η ζωή δε βγαίνει αν ταμπουρωθείς πίσω από τα άσχημα που σου έτυχαν.  Κι η ανθρώπινη επαφή δεν ανθίζει αν στέκεις με το δάχτυλο στη σκανδάλη μπροστά από τον καθένα που θέλεις να σε πλησιάσει!

Δε στο κρύβω πως έχω φάει πάρα πολλές φορές τα μούτρα μου έχοντας αυτά τα μυαλά, μα τέτοια ήμουν και τέτοια θα μείνω.  Κι εκεί πιστεύω πως είναι κι η μεγαλύτερη μου νίκη απέναντι σε όλα τα άσχημα.  Το ότι όσο κι αν μεγαλώνω, αρνούμαι πεισματικά να χάσω την καλή μου πρόθεση και προαίρεση.

Συνεχίζω να πιστεύω στο καλό που κρύβεται στα σωθικά των ανθρώπων.  Γιατί τα σωθικά είναι σχεδόν πάντα ζεστά.  Και στα ζεστά μόνο καλό φωλιάζει.

Συνεχίζω να αγαπάω και να εμπιστεύομαι αυτούς που διαισθάνομαι πως θα γίνουν φίλοι μου από τα πρώτα λεπτά.  Γιατί  η φιλία είναι χημεία!  Κι η χημεία είναι θέμα δευτερολέπτων!

Συνεχίζω να θέλω  να ερωτεύομαι αγόρια χωμάτινα, με ζόρικα βλέμματα που μαρτυράνε πως ίσως και να έχουν ζήσει κάπως όπως εγώ.  Γιατί όταν με παίρνουν αγκαλιά, μυρίζει βροχή.  Κι αυτό είναι μαγεία!  Κι η μαγεία απλά συμβαίνει!

Συνεχίζω να ελπίζω πως όλα καλά θα πάνε, γιατί κάθε μέρα έχω την ευκαιρία να διορθώσω ό,τι διορθώνεται, να αφήσω πίσω μου ό,τι καταστράφηκε και να κάνω ξανά όσα καινούργια ξεκινήματα χρειάζονται, μέχρι να πετύχω σωστά τη «συνταγή».

Δεν είναι όλα καλά κι ούτε θα γίνουν, δεν έχω τέτοιες γελοίες αυταπάτες.  Μα αν δεν αφήσεις σ’ όλα τα παραπάνω  χρόνο και χώρο για να ανασάνουν, δεν είναι σα να ενδίδεις στη γύρω μιζέρια και δυστυχία;   Σα να γίνεσαι ένα με το «τέρας»;  .  Κι αν γίνει έτσι, τότε όλοι μας καταλήγουμε μίζεροι, στερημένοι και μόνοι.  Ξεραμένοι κι άνυδροι, γεμάτοι πίκρα κι απωθημένα.  Σπορά αυτόφυτης μα κυρίως σπαρμένης εξωτερικής δυστυχίας και κακίας.  Πίστεψέ με, έχω γνωρίσει ένα δυο τέτοιους  ανθρώπους και το θέαμα δεν ήταν καθόλου ωραίο.

Για όλα τα παραπάνω κι όχι μόνο, επιμένω στο να θέλω να βλέπω την ομορφιά στα πράγματα γύρω μου όσο δύσκολο κι αν γίνεται αυτό.  Γιατί ομορφιά κρύβεται παντού αρκεί να αφήσεις το μάτι σου να την ψάξει.   Ομορφιά είναι σε μια πυκνοκατοικημένη γειτονιά του κέντρου,  το να μαζεύω τα απλωμένα μου  γιατί το πάει για βροχή και την ίδια ώρα να κάνουν το ίδιο άλλοι δυο τρεις από τα γύρω μπαλκόνια.  Κι έτσι όπως είναι μισάνοιχτες οι μπαλκονόπορτες μας, να ανταλλάσουμε τις μυρωδιές από τα τσουκάλια μας, μαζί με τις καλημέρες, τα χαμόγελά μας και τα λίγα νέα μας.  Ομορφιά είναι το χαμόγελο της μαμάς μου κάθε φορά που βγαίνει χαρούμενη από τη θεραπεία της.  Ομορφιά είναι η φάτσα της κολλητής μου που μαρτυράει τη χαρά της τώρα που γύρισα Αθήνα.  Ομορφιά είναι η χροιά της φωνής της μαμάς της αδερφής μου κάθε φορά που θα με πάρει τηλέφωνο να δει τι κάνω.  Ομορφιά είναι το άγχος της αδερφής μου για την καινουργια της σχολή. Ομορφιά είναι να έρχομαι να σε δω κι ας έχουμε αρπαχτεί μέσω μηνυμάτων δυο μέρες πριν.  Γιατί ναι! Είναι όμορφο να σε βλέπω, ειδικά όταν με κοιτάς με εκείνο το βλέμμα του «Τώρα εσύ ή με δουλεύεις ή όντως είσαι έτσι».

Κατάλαβες Μούργο;  Αν κατάλαβες, έχω πολλά ζευγάρια με αστείες κάλτσες για να κοροϊδεύεις.  Αν δε κατάλαβες, δε με βλέπω να γλυτώνω τη γάτα.  Αν και τώρα που το σκέφτομαι, γάτα λέω να πάρω έτσι κι αλλιώς.  Μια γκρινιάρα σα κι εσένα….

Advertisements

One thought on “Νιαούριστε μαζί μας

  1. Η ομορφιά είναι στα μικρά, στα ασημαντα, στα σημεία. Στις εικόνες που είναι όσο χίλιες λέξεις. Στο μολύβι πάνω του μακιγιάζ που κάνει την τσαχπινια προς τα πάνω επάνω από το ματι. Στο ασυναισθητο σφύριγμα ενός χαρωπου τραγουδιού.
    Είναι σε μια καινούργια αρχή, στην ελευθερία, στο χωρισμό και στο φλερτ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s