Μου μυρίζει θαύμα γεύση

Μου μυρίζει θαύμα γεύση

«Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.   Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργετηθέντος αχάριστου.  Ουδείς αναμάρτητος.  Ουδείς αναντικατάστατος.»

Ωπα, ωπα! Φρένο εδώ!! Όχι και ουδείς αναντικατάστατος!!!  Υπάρχουν και πράγματα που δεν αντικαθιστούνται.  Τα ρεβίθια, τα γεμιστά και η κοτόσουπα αυγολέμονο της μαμάς μου ας πούμε δεν έχουν αντικαταστάτη!  Είναι αυτούσιες, ατράνταχτες και αδιαμφισβήτητες γευστικές αξίες!  Αποτελούν γλωσσικά αξιώματα!  Δεν αγγίζονται, δεν πειράζονται και δεν χωράνε τράτο για συζήτηση.  Μονάχα απολαμβάνονται την κατάλληλη στιγμή και κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και διαπραγματεύσεις.  Διότι πάντα έχουμε διαπραγματεύσεις όταν ζητάω από την Πάστα Φλώρα να μου φτιάξει ένα από τα τρία προαναφερθέντα, μικρά γαστριμαργικά της θαύματα.  Συνήθως το σκληρό χαρτί μου είναι το πόσο καιρό έχει να με δει ή το αν έχω κάνει κάτι που μου ζήτησε ή το πιο σημαντικό από όλα, το αν έχω να φέρω δικό μου tupper.   Διότι μη γελιέσαι μικρέ μου αναγνώστη,  Joey Tribbiani does not share food κι η Πάστα Φλώρα δε δανείζει τα tupper της!!

Όμως παραδέξου το κι εσύ.  Τόση ώρα που με διαβάζεις, σίγουρα έχει πάει ο νους σου σε όλα εκείνα τα φαγητά που σου μυρίζουν «μανούλα».  Κι εκεί ακριβώς κρύβεται και η μαγεία του φαγητού μιας και η γεύση (όπως και η όσφρηση – αδελφή αίσθηση έτσι κι αλλιώς) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μνήμη άρα και με το συναίσθημα.

Με τη πρώτη μπουκιά αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς να σε δεις ηλιοκαμένο πιτσιρίκι σε μια αυλή καλοκαίρι ή βαριεστημένο έφηβο σε κάποιο βαρετό χειμωνιάτικο οικογενειακό τραπέζι, ή σουρωμένο φοιτητή να ξεπαγιάζεις έξω από μια καντίνα.

Η γεύση κρύβει μνήμες γιατί η γεύση είναι μνήμες.  Η γεύση είναι όλα τα συναισθήματα που έβαλε μαζί με τα μπαχαρικά, τα λάδια και τα βούτυρα μέσα στη κατσαρόλα του αυτός που σου μαγείρεψε κι ας μη τον ήξερες.  Ίσως γι’αυτό και το φαγητό να είναι άψογο στα πραγματικά καλά εστιατόρια, μιας που καλά εστιατόρια είναι αυτά που τα δουλεύουν άνθρωποι που στ’αλήθεια αγαπάνε αυτό που κάνουν κι όχι αυτά που έχουν ακριβούς καταλόγους και δυσνόητα μενού.  Ίσως γι’αυτό το συσσίτιο της Κοινωνικής Κουζίνας να είναι πιο νόστιμο, μιας που κλείνει μέσα του όλη την ανθρωπιά που αρνούμαστε πεισματικά να χάσουμε κόντρα στα σημεία των καιρών.  Ίσως γι’αυτό η πρόχειρη μακαρονάδα που θα σου φτιάξει την πρώτη φορά που θα σου μαγειρέψει σπίτι του να είναι μαγική, μιας που έχει μαριναριστεί με το άγχος και την προσμονή του να σε περιποιηθεί.

Ναι η γεύση είναι μνήμη και συναίσθημα και τρόπος να αγγίξεις τα σωθικά του άλλου κυριολεκτικά και μεταφορικά.  Ακόμα και στο φιλί γεύση δε προσδίδεις;  Όσο πιο πολλά νιώθεις, τόσο πιο γευστικό είναι.   Κι ανάλογα με τη στιγμή, αλλάζει και χαρακτήρα.   Γλυκό στις καλημέρες, καυτό στις καύλες (εδώ τα λέμε με το όνομα τους τα πράγματα!  Αν δεν αντέχεις τη ζέστη βγες απ’τη κουζίνα μου!), πικρό στους αποχωρισμούς.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι τόσο τα υλικά που θα βάλεις στο τσουκάλι σου (και στο λέω εγώ αυτό που σήμερα ξόδεψα μια μικρή περιουσία στην Ευριπίδου για μπαχάρια, αλλαντικά και τυριά), αλλά το τι θα νιώθεις όση ώρα κρατάς την κουτάλα και τα ανακατεύεις.  Εκεί είναι το μυστικό.  Στο τι νιώθεις!! Πάντα και μόνο στο τι νιώθεις!!

Στη ζωή μου έχω ερωτευθεί ανθρώπους, βιβλία, ταινίες, μουσικές.  Ο τελευταίος μου έρωτας ήταν μια πόλη.  Μια πόλη που θα την κουβαλάω μέσα μου για πάντα.  Ξέρεις πότε σιγουρεύτηκα πως δεν θα μπορέσουμε να «μείνουμε» μαζί;   Όταν έμαθα πως άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σ’αυτή δεν έβαζαν τραπεζαρία στα σαλόνια τους για να μη χρειαστεί να τραπεζώνουν συγγενείς και γνωστούς…

Γι’αυτό σου λέω, το φαγητό είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλή γέμιση για το σαρκίο σου.  Είναι μαγεία κι αγάπη κι έρωτας και μνήμη (ναι θα το πω ξανά μέχρι να το εμπεδώσεις).  Για μένα είναι και σημείο αναφοράς και αναγνώρισης αυτών που νιώθω για τους ανθρώπους μου.  Όσο πιο πολύ ασχοληθώ με το τι θα μαγειρέψω για κάποιον, τόσο πιο πολύ με νοιάζει αυτός ο άνθρωπος.  Κι όσο πιο πολύ με νοιάζει, τόσο πιο πολύ θέλω να του μαγειρεύω.  Ίσως γι’αυτό και να αποφάσισα να γίνω chef τελικά, επειδή είναι κι αυτός ένας τρόπος για να βγάλω αγάπη.  Ίσως γι’αυτό κι όταν με ρωτάνε τα υλικά για μια συνταγή, λέω πρώτα από όλα πως βάζουμε αγάπη!

Όμως είπαμε!  Όσα πτυχία ή «Χρυσούς Σκούφους» κι αν πάρω, Ρεβίθια, Γεμιστά και Κοτόσουπα Αυγολέμονο θα είναι πάντα off limits!  Αυτά πάντα θα μυρίζουν «Μανούλα»….

Advertisements

2 thoughts on “Μου μυρίζει θαύμα γεύση

  1. Πραγματικά εάν δεν βάλεις αγάπη στο πιάτο πολύ απλά δε θα είναι όπως πρέπει. Το έχω δει στην πράξη, στα αρπακολα πιάτα της πρώην, στις φακές που θα φτιάξω για τη μονακριβη μου, στο τραπέζι για τους φίλους. Αν δεν μπει αυτό το κάτι…δεν. Γι αυτό σημείο τριβης “ποτέ φακες στη χυτρα”.

    • Ένας πρώην μου κατάλαβε πώς είχαμε τελειώσει από το πως τα φαγητά μου δεν είχαν πια την ίδια γεύση. …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s