Νιαούριστε μαζί μας

10410220_10152850093873374_658047981989295765_n

Σκέφτομαι εδώ και μέρες να πάρω μια γάτα.  Είναι καινούργιο το σπίτι, καινούργια κι η ίδια μου η ζωή πια και μέχρι να τα συνηθίσω, χρειάζομαι λίγη συντροφιά παραπάνω.  Ένα χάδι στα πόδια μου τώρα που κρυώνει ο καιρός.  Τουλάχιστον μέχρι να φανείς εσύ.  Αν φανείς εσύ.   Γιατί αν φανείς εσύ ξέρω τι θα γίνεται.  Θα ακουμπάω τα κρύα μου πέλματα  πάνω στα σκληρά καλάμια σου κι έτσι θα μοιραζόμαστε τις μικρές, οικίες, γλυκές δυσφορίες του χειμώνα.  Κι εσύ θα κοροϊδεύεις  τις παιδικές μου κάλτσες.   Κι εγώ θα σε λέω «χαλβά».   Κι εσύ θα με κοιτάς και καλά αγριεμένα.  Κι ύστερα θα γελάμε.  Και μετά θα το βουλώνουμε. Και θα κοιτιόμαστε κατάματα.  Όπως κοιτιόμαστε κάθε φορά που βλεπόμαστε.  Με εκείνο το ύφος του «έχω τόσα πράγματα να σου πω μα δε στα λέω ακόμα.  Προς το παρόν αναρωτιέμαι αν είσαι αυτό που δείχνεις» .

Αυτός ο χειμώνας που θα ρθει, δε θα ναι σα τους άλλους στο πα;  Το ξέρω!  Το νιώθω!  Ίσως γιατί εγώ δεν είμαι πια αυτή που νόμιζα πως ήμουν.  Κι εγώ κι όλοι οι άλλοι.  Είμαι αυτή που πάντα ήμουν πραγματικά.   Και τώρα που γύρισα ξανά στην αφετηρία, λες κι έπαιζα Monopoly, νιώθω όπως ένιωθα όταν τελείωσα το σχολείο.  Νιώθω πως τώρα η ζωή αρχίζει πάλι από την αρχή.

Ετούτη η στιγμή.  Ετούτος ο χρόνος.  Αυτή η γειτονιά  Αυτή η πόλη  Αυτές οι αποφάσεις.  Ετούτα τα όνειρα.  Αυτές οι προσμονές.  Να τι κρατάω.  Εκείνες τις πληγές.  Τις άλλες απογοητεύσεις.  Εκείνα τα κλάματα.  Τις άλλες αναβολές.  Εκείνους τους καυγάδες.  Τα άλλα κακά μαντάτα.  Εκείνα τα φαντάσματα.  Να τι αφήνω πίσω μου.  Και στέκομαι μπροστά στην πόρτα μιας καινούργιας, μυρωδάτης αρχής.

Σα το παιδάκι περιμένω τη συνέχεια κι ίσως να ‘ναι αυτό ακριβώς που κάνει τους γύρω μου να νομίζουν πως έχω παντελή έλλειψη του κινδύνου.  Μα δεν είναι έτσι.  Η ζωή δε βγαίνει αν ταμπουρωθείς πίσω από τα άσχημα που σου έτυχαν.  Κι η ανθρώπινη επαφή δεν ανθίζει αν στέκεις με το δάχτυλο στη σκανδάλη μπροστά από τον καθένα που θέλεις να σε πλησιάσει!

Δε στο κρύβω πως έχω φάει πάρα πολλές φορές τα μούτρα μου έχοντας αυτά τα μυαλά, μα τέτοια ήμουν και τέτοια θα μείνω.  Κι εκεί πιστεύω πως είναι κι η μεγαλύτερη μου νίκη απέναντι σε όλα τα άσχημα.  Το ότι όσο κι αν μεγαλώνω, αρνούμαι πεισματικά να χάσω την καλή μου πρόθεση και προαίρεση.

Συνεχίζω να πιστεύω στο καλό που κρύβεται στα σωθικά των ανθρώπων.  Γιατί τα σωθικά είναι σχεδόν πάντα ζεστά.  Και στα ζεστά μόνο καλό φωλιάζει.

Συνεχίζω να αγαπάω και να εμπιστεύομαι αυτούς που διαισθάνομαι πως θα γίνουν φίλοι μου από τα πρώτα λεπτά.  Γιατί  η φιλία είναι χημεία!  Κι η χημεία είναι θέμα δευτερολέπτων!

Συνεχίζω να θέλω  να ερωτεύομαι αγόρια χωμάτινα, με ζόρικα βλέμματα που μαρτυράνε πως ίσως και να έχουν ζήσει κάπως όπως εγώ.  Γιατί όταν με παίρνουν αγκαλιά, μυρίζει βροχή.  Κι αυτό είναι μαγεία!  Κι η μαγεία απλά συμβαίνει!

Συνεχίζω να ελπίζω πως όλα καλά θα πάνε, γιατί κάθε μέρα έχω την ευκαιρία να διορθώσω ό,τι διορθώνεται, να αφήσω πίσω μου ό,τι καταστράφηκε και να κάνω ξανά όσα καινούργια ξεκινήματα χρειάζονται, μέχρι να πετύχω σωστά τη «συνταγή».

Δεν είναι όλα καλά κι ούτε θα γίνουν, δεν έχω τέτοιες γελοίες αυταπάτες.  Μα αν δεν αφήσεις σ’ όλα τα παραπάνω  χρόνο και χώρο για να ανασάνουν, δεν είναι σα να ενδίδεις στη γύρω μιζέρια και δυστυχία;   Σα να γίνεσαι ένα με το «τέρας»;  .  Κι αν γίνει έτσι, τότε όλοι μας καταλήγουμε μίζεροι, στερημένοι και μόνοι.  Ξεραμένοι κι άνυδροι, γεμάτοι πίκρα κι απωθημένα.  Σπορά αυτόφυτης μα κυρίως σπαρμένης εξωτερικής δυστυχίας και κακίας.  Πίστεψέ με, έχω γνωρίσει ένα δυο τέτοιους  ανθρώπους και το θέαμα δεν ήταν καθόλου ωραίο.

Για όλα τα παραπάνω κι όχι μόνο, επιμένω στο να θέλω να βλέπω την ομορφιά στα πράγματα γύρω μου όσο δύσκολο κι αν γίνεται αυτό.  Γιατί ομορφιά κρύβεται παντού αρκεί να αφήσεις το μάτι σου να την ψάξει.   Ομορφιά είναι σε μια πυκνοκατοικημένη γειτονιά του κέντρου,  το να μαζεύω τα απλωμένα μου  γιατί το πάει για βροχή και την ίδια ώρα να κάνουν το ίδιο άλλοι δυο τρεις από τα γύρω μπαλκόνια.  Κι έτσι όπως είναι μισάνοιχτες οι μπαλκονόπορτες μας, να ανταλλάσουμε τις μυρωδιές από τα τσουκάλια μας, μαζί με τις καλημέρες, τα χαμόγελά μας και τα λίγα νέα μας.  Ομορφιά είναι το χαμόγελο της μαμάς μου κάθε φορά που βγαίνει χαρούμενη από τη θεραπεία της.  Ομορφιά είναι η φάτσα της κολλητής μου που μαρτυράει τη χαρά της τώρα που γύρισα Αθήνα.  Ομορφιά είναι η χροιά της φωνής της μαμάς της αδερφής μου κάθε φορά που θα με πάρει τηλέφωνο να δει τι κάνω.  Ομορφιά είναι το άγχος της αδερφής μου για την καινουργια της σχολή. Ομορφιά είναι να έρχομαι να σε δω κι ας έχουμε αρπαχτεί μέσω μηνυμάτων δυο μέρες πριν.  Γιατί ναι! Είναι όμορφο να σε βλέπω, ειδικά όταν με κοιτάς με εκείνο το βλέμμα του «Τώρα εσύ ή με δουλεύεις ή όντως είσαι έτσι».

Κατάλαβες Μούργο;  Αν κατάλαβες, έχω πολλά ζευγάρια με αστείες κάλτσες για να κοροϊδεύεις.  Αν δε κατάλαβες, δε με βλέπω να γλυτώνω τη γάτα.  Αν και τώρα που το σκέφτομαι, γάτα λέω να πάρω έτσι κι αλλιώς.  Μια γκρινιάρα σα κι εσένα….

Advertisements

Μου μυρίζει θαύμα γεύση

Μου μυρίζει θαύμα γεύση

«Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.   Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργετηθέντος αχάριστου.  Ουδείς αναμάρτητος.  Ουδείς αναντικατάστατος.»

Ωπα, ωπα! Φρένο εδώ!! Όχι και ουδείς αναντικατάστατος!!!  Υπάρχουν και πράγματα που δεν αντικαθιστούνται.  Τα ρεβίθια, τα γεμιστά και η κοτόσουπα αυγολέμονο της μαμάς μου ας πούμε δεν έχουν αντικαταστάτη!  Είναι αυτούσιες, ατράνταχτες και αδιαμφισβήτητες γευστικές αξίες!  Αποτελούν γλωσσικά αξιώματα!  Δεν αγγίζονται, δεν πειράζονται και δεν χωράνε τράτο για συζήτηση.  Μονάχα απολαμβάνονται την κατάλληλη στιγμή και κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και διαπραγματεύσεις.  Διότι πάντα έχουμε διαπραγματεύσεις όταν ζητάω από την Πάστα Φλώρα να μου φτιάξει ένα από τα τρία προαναφερθέντα, μικρά γαστριμαργικά της θαύματα.  Συνήθως το σκληρό χαρτί μου είναι το πόσο καιρό έχει να με δει ή το αν έχω κάνει κάτι που μου ζήτησε ή το πιο σημαντικό από όλα, το αν έχω να φέρω δικό μου tupper.   Διότι μη γελιέσαι μικρέ μου αναγνώστη,  Joey Tribbiani does not share food κι η Πάστα Φλώρα δε δανείζει τα tupper της!!

Όμως παραδέξου το κι εσύ.  Τόση ώρα που με διαβάζεις, σίγουρα έχει πάει ο νους σου σε όλα εκείνα τα φαγητά που σου μυρίζουν «μανούλα».  Κι εκεί ακριβώς κρύβεται και η μαγεία του φαγητού μιας και η γεύση (όπως και η όσφρηση – αδελφή αίσθηση έτσι κι αλλιώς) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μνήμη άρα και με το συναίσθημα.

Με τη πρώτη μπουκιά αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς να σε δεις ηλιοκαμένο πιτσιρίκι σε μια αυλή καλοκαίρι ή βαριεστημένο έφηβο σε κάποιο βαρετό χειμωνιάτικο οικογενειακό τραπέζι, ή σουρωμένο φοιτητή να ξεπαγιάζεις έξω από μια καντίνα.

Η γεύση κρύβει μνήμες γιατί η γεύση είναι μνήμες.  Η γεύση είναι όλα τα συναισθήματα που έβαλε μαζί με τα μπαχαρικά, τα λάδια και τα βούτυρα μέσα στη κατσαρόλα του αυτός που σου μαγείρεψε κι ας μη τον ήξερες.  Ίσως γι’αυτό και το φαγητό να είναι άψογο στα πραγματικά καλά εστιατόρια, μιας που καλά εστιατόρια είναι αυτά που τα δουλεύουν άνθρωποι που στ’αλήθεια αγαπάνε αυτό που κάνουν κι όχι αυτά που έχουν ακριβούς καταλόγους και δυσνόητα μενού.  Ίσως γι’αυτό το συσσίτιο της Κοινωνικής Κουζίνας να είναι πιο νόστιμο, μιας που κλείνει μέσα του όλη την ανθρωπιά που αρνούμαστε πεισματικά να χάσουμε κόντρα στα σημεία των καιρών.  Ίσως γι’αυτό η πρόχειρη μακαρονάδα που θα σου φτιάξει την πρώτη φορά που θα σου μαγειρέψει σπίτι του να είναι μαγική, μιας που έχει μαριναριστεί με το άγχος και την προσμονή του να σε περιποιηθεί.

Ναι η γεύση είναι μνήμη και συναίσθημα και τρόπος να αγγίξεις τα σωθικά του άλλου κυριολεκτικά και μεταφορικά.  Ακόμα και στο φιλί γεύση δε προσδίδεις;  Όσο πιο πολλά νιώθεις, τόσο πιο γευστικό είναι.   Κι ανάλογα με τη στιγμή, αλλάζει και χαρακτήρα.   Γλυκό στις καλημέρες, καυτό στις καύλες (εδώ τα λέμε με το όνομα τους τα πράγματα!  Αν δεν αντέχεις τη ζέστη βγες απ’τη κουζίνα μου!), πικρό στους αποχωρισμούς.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι τόσο τα υλικά που θα βάλεις στο τσουκάλι σου (και στο λέω εγώ αυτό που σήμερα ξόδεψα μια μικρή περιουσία στην Ευριπίδου για μπαχάρια, αλλαντικά και τυριά), αλλά το τι θα νιώθεις όση ώρα κρατάς την κουτάλα και τα ανακατεύεις.  Εκεί είναι το μυστικό.  Στο τι νιώθεις!! Πάντα και μόνο στο τι νιώθεις!!

Στη ζωή μου έχω ερωτευθεί ανθρώπους, βιβλία, ταινίες, μουσικές.  Ο τελευταίος μου έρωτας ήταν μια πόλη.  Μια πόλη που θα την κουβαλάω μέσα μου για πάντα.  Ξέρεις πότε σιγουρεύτηκα πως δεν θα μπορέσουμε να «μείνουμε» μαζί;   Όταν έμαθα πως άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σ’αυτή δεν έβαζαν τραπεζαρία στα σαλόνια τους για να μη χρειαστεί να τραπεζώνουν συγγενείς και γνωστούς…

Γι’αυτό σου λέω, το φαγητό είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλή γέμιση για το σαρκίο σου.  Είναι μαγεία κι αγάπη κι έρωτας και μνήμη (ναι θα το πω ξανά μέχρι να το εμπεδώσεις).  Για μένα είναι και σημείο αναφοράς και αναγνώρισης αυτών που νιώθω για τους ανθρώπους μου.  Όσο πιο πολύ ασχοληθώ με το τι θα μαγειρέψω για κάποιον, τόσο πιο πολύ με νοιάζει αυτός ο άνθρωπος.  Κι όσο πιο πολύ με νοιάζει, τόσο πιο πολύ θέλω να του μαγειρεύω.  Ίσως γι’αυτό και να αποφάσισα να γίνω chef τελικά, επειδή είναι κι αυτός ένας τρόπος για να βγάλω αγάπη.  Ίσως γι’αυτό κι όταν με ρωτάνε τα υλικά για μια συνταγή, λέω πρώτα από όλα πως βάζουμε αγάπη!

Όμως είπαμε!  Όσα πτυχία ή «Χρυσούς Σκούφους» κι αν πάρω, Ρεβίθια, Γεμιστά και Κοτόσουπα Αυγολέμονο θα είναι πάντα off limits!  Αυτά πάντα θα μυρίζουν «Μανούλα»….