My own private caravan….

o-MOVING-OUT-facebook-01

«Μια κούτα, κι άλλη μια, κι άλλη μια.  Τουλάχιστον αυτή τη φορά είναι οργανωμένο το έγκλημα.  Γράφει απέξω σε κάθε μια για ποιο δωμάτιο προορίζεται.  Αυτή εδώ ας  πούμε γράφει «Κουζίνα».  Άρα το πιο πιθανό είναι να είναι γεμάτη κατσαρολικά ή πιατικά.  Κουράστηκα όμως και λέω να κάτσω λίγο.  Έτσι οκλαδόν μέσα στη μέση του χαμού αγκαλιά με κούπα κρύο γάλα.  Να κοιτάξω πάλι τους χάρτινους  «πύργους»  ή μάλλον καλύτερα τους χάρτινους  «πολιορκητικούς κριούς» της ζωής μου.  Πλέον μόνο αυτή η ονομασία ταιριάζει.  Δεν είναι απλά κουτές γεμάτες πράγματα, αλλά πολεμικές μηχανές που καταστρέφουν με βία ότι δε μου κάνει και βοηθούν με μεθοδικότητα το στήσιμο του νέου οχυρού!  Ξέρω, ξέρω! Ακούγομαι ετοιμοπόλεμη κι ίσως έτσι να είναι πια.  Μετά από 15 χρόνια συμβιβασμένης  ενήλικης ζωής και μιας εφηβείας που κύλισε σαν απόγευμα μεσήλικα, στα 30 φεύγα ήρθε μια καθυστερημένη επανάσταση που τα σάρωσε όλα συθέμελα.  Δε μου άφησε χώρο για τίποτα.

Τρίτη μετακόμιση λοιπόν μέσα στην ίδια χρονιά.  Και πάντα μια μετακόμιση είναι αφορμή για μια καινούργια αρχή, για ένα νέο ξεκίνημα.  Μια ευκαιρία για ολική διαγραφή όσων δεν άξιζαν και μια ευλαβική διαφύλαξη όσων είχαν σημασία.  Μαζεύεις, ξεσκαρτάρεις, πετάς και πακετάρεις.  Έτσι πάει. Κι όσο πιο μεγάλος κάνεις αλλαγές, τόσο πιο συνειδητοποιημένος είσαι.  Ξέρεις τι σου κάνει και τι όχι κι έτσι δεν σκορπάς πια τον πολύτιμο χρόνο σου δίνοντας χρόνο.  Γιατί πια ξέρεις πως δεν έχεις χρόνο.  Για πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπους, δουλειές και ζωές που δεν αξίζουν, που δεν είσαι εσύ, Όχι δεν έχεις χρόνο!  Στη ζωή μας έτσι κι αλλιώς θα συμβιβαστούμε για τόσα άλλα επειδή τα συναισθηματικά μας δεσίματα θα μας το επιβάλλουν.  Ας είναι λοιπόν οι συμβιβασμοί μας για εκεί που επιλέξαμε κι όχι για εκεί που βρεθήκαμε.

Δε ξέρω τι θα βρω κι εδώ, τι θα μου ξημερώσει.  Δε φοβάμαι πια όμως.  Η ζωή είναι μια εύπλαστη οντότητα.  Θα πάρει την ιδιότητα και τον χαρακτήρα που εσύ θα της δώσεις, τη χρήση που εσύ θα της αποδώσεις.   Σα το σκρίνιο που έχω στο σαλόνι μου ας πούμε.  Άλλοι θα έβαζαν το καλό τους σερβίτσιο μα εγώ προτίμησα τις καφασωτές βιτρίνες του να τις κάνω βιβλιοθήκη.  Έτσι για να βλέπει με την πρώτη όποιος έρχεται σπίτι μου, τι έχει βάλει το χεράκι του για να γίνω το πλάσμα που χει μπροστά του.   Άχρηστες πληροφορίες ίσως και να μου πεις.  Βλέπεις σε μια εποχή που οι περισσότερες κοιτάνε να φτιάξουν τον κώλο τους, εγώ κοίταξα να φτιάξω όσο μπορώ το μυαλό μου.  Μα δεν έχει σημασία πια.  Ευτυχώς που δε γεννήθηκα όμορφη!  Ξέρεις τι βάσανό θα ήταν κι αυτό;;»

Αφήνει την κούπα στην άκρη και φοράει μια ζακέτα.  Εδώ είναι βοράς κοπελιά!  Δεν αστειευόμαστε με τον καιρό.  Ανοίγει άλλη μια κούτα.

11988451_10153586621358374_284172312995898762_n

«Κοιτά να δεις!  Είχα ξεχάσει πως την είχα εκτυπώσει ετούτη εδώ τη φωτογραφία.  Εκείνο το πρωί μου ήταν εύκολο να διαβάζω για ήττες.  Φταίει που είχα ξυπνήσει με τον αέρα της νίκης μετά από πολύ καιρό.  Κι ενώ δε μετράω νίκες πια, εδώ και καιρό έχω πάψει να ξυπνάω ηττημένη.  Τώρα που το σκέφτομαι, είναι κι αυτό μια νίκη από μόνη της.

Ουφ!  Λάθος κούτα άνοιξα όμως και δεν ήθελα να βγάλω τα βιβλία από τώρα.  Ξέρω μπορεί και να ακούγομαι κάπως όμως τι να κάνω;  Έτσι έμαθα.  Οι δουλειές πρέπει να γίνονται με μια σειρά γιατί αλλιώς χάνεται η μπάλα.  Ειδικά σε τέτοιες φάσεις.  Φάνταζεσαι να άνοιγα τα ρούχα τώρα;  Μέσα στο χαμό θα είχα και τη Frida Kahlo να μου ζητάει πίσω τα φουστάνια της»

Γενικά με τα σπίτια της έχει πάντα ένα θέμα.   Όλα πρέπει να είναι στη θέση τους κι όπως πρέπει.  Όλα σε τάξη.  Κι όλα κρυφά περιμένουν όπως και κείνη.  Για εκείνο το ένα πράγμα που θα μπει απρόσκλητο με τις μπάντες και τα θα κάνει όλα μπάχαλο, όλα λίμπα.  Κάτι σαν εκείνο το χούι που έχει και δεν μπορεί να κάτσει στο τραπέζι ή να πέσει για ύπνο αν δεν είναι τα πιάτα πλυμένα κι ο νεροχύτης καθαρός.  Της γκρίνιαζαν όλοι οι πρώην πως ήταν ψυχαναγκαστική.  Όλοι εκτός από έναν.  Εκείνος ήξερε πως όταν ήταν στο σπίτι μόνοι τους, εκείνη πάντα έπλενε τα πιάτα χωρίς να φοράει εσώρουχο.  Κι έτσι ερχόταν κάθε φορά πίσω της κι έβαζε το χέρι του ανάμεσα από τα πόδια της.  Έκανε τα μαλλιά της στην άκρη και ψιθύριζε στο αυτί της  «Μπουτάκια μου» με ορμή και κατέληγαν κάθε φορά να κάνουν έρωτα ανάμεσα στις σαπουνάδες και τα νερά.  Όσες φορές είχε γίνει αυτό – κι ήταν αρκετές στ’αλήθεια –  ποτέ δεν είχε σιχτιρισεί για το χάλι της κουζίνας και στο τέλος έτρωγαν πάντα κρύο το φαγητό χαμογελώντας σα δεκάχρονα.  Μαζί του ίσως να ήταν κι η τελευταία φορά που είχε νιώσει πως είναι σπίτι της.  Κι έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε.  Όμως είπαμε, δε μετράει πια ήττες.  Γεμίζει κούτες, οπλίζει χάρτινους πολιορκητικούς κριούς και προχωράει μπροστά.  Εδώ και καιρό ξέρει, νιώθει, ψάχνει, αναζήτα, μυρίζει και γεμίζει το μέσα της.  Και πού θα πάει;  Θα τη βρει την άκρη.  Τουλάχιστον έχει μάθει πια να μη ξοδεύει τον χρόνο της και να μην ξοδεύεται κι η ίδια.

«Σπίτι είναι εκεί που είναι η καρδιά.  Γι’αυτό μάλλον κι εγώ είμαι ακόμα άστεγο.  Δε ξέρω που θα την αφήσω να ριζώσει στο τέλος.  Δε θα με ρωτήσει κιόλας !  Πάντα έκανε ό,τι ήθελε αυτή.  Υποθέτω λοιπόν πως εκείνη ξέρει κι όταν έρθει η ώρα, θα μου πει. Βλέπεις δε θέλω πια άλλα συναισθηματικά μνημόσυνα!  Δε θέλω άλλες κατά παραγγελία λύπες.  Τιμή να αποδώσω σε ότι πέρασε κι άξιζε ναι!  Μα ως εκεί.  Μόνο για να μου θυμίζει τι γεύση έχει η ευτυχία μιας που την έχω δοκιμάσει.  Τώρα πια θέλω ταξίδι κι αναζήτηση!   Μέχρι τότε έτσι θα ζούμε,  εγώ κι αυτή η αιμάτινη αντλία που χω πάνω αριστερά στο θώρακα.  Θα ταξιδεύουμε, θα μαθαίνουμε, θα σκαρώνουμε ιστορίες και θα γεμίζουμε εικόνες, μυρωδιές, χαρακιές και γεύσεις   Έτσι ακριβώς, σα νεράιδες τσιγγάνες…»

ΥΓ:  Αφιερωμένο

Στον Άγγελο που νιώθει και ξέρει

Στο Γιάννη που διψάει για αγάπη, νόημα κι αλήθεια

Στη Χρύσα που αγαπάει κι αγκαλιάζει από μακριά

Advertisements

One thought on “My own private caravan….

  1. Το πιο άδειο συναίσθημα ίσως ήταν αυτό του πακεταρισματος. Αυτό του, τα κουβαδακια μου και σε άλλη παραλία.
    Ευτυχώςο θείος συγχρονισμός καμία φορα τα κάνει πιο εύκολα και βρίσκεις το σπίτι που θες εκεί που το θες Και επιπλομενο!

    Παρ όλα αυτά, όταν κουβαλάς το βίος σου, τις αναμνήσεις σου και πάνω από όλα το πιο βαρύ και δύσκολο, ένα αυτοκόλλητο hello kitty πάνω στη βαλίτσα από ένα πλάσμα που ακόμα δεν καταλαβαίνει ότι το μέλλον δε θα είναι ένα συμβατικό, δεν μπορεί παρα να πονα να φοβιζει και να εκνευρίζει.

    Εκεί όμως είναι οι πραγματικές μάχες και ειρηνες της ζωής, στα αντιξοα, στα ανωμαλα. Εκεί γίνεται η γνωριμία του εγώ με τον εαυτό.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s