Κυριακή απόγευμα….

milk-and-cookies

«Τι σκέφτομαι κάθε φορά που βγαίνω ή μπαίνω στο σπίτι μου;  Κάθε φορά που σηκώνομαι από το τραπέζι που τα πίνω με τους φίλους μου;  Κλειδιά, κινητό, λεφτά, ώρα.  ‘Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.  Όμως κάθε φορά βουτάω το χέρι μέσα στη πελώρια ή στη μικρή τσάντα μου και ψάχνω μηχανικά για όλα αυτά, εκτός από την ώρα.  Εκείνη θα τη δω στο χέρι μου κι ύστερα ίσως να τη μετρήσω και στα πρόσωπα αυτών που είναι γύρω μου.  Φαίνεται καθαρά στα χαρακτηριστικά τους αν τους φτάνει ή αν θέλουν κι άλλη για εκεί που βρίσκονται ή για εκεί που θέλουν να πάνε.

Κλειδιά, κινητό, λεφτά, ώρα.  Είμαι ήδη σπίτι άρα τα κλειδιά θα είναι σίγουρα πάνω στην πόρτα.  Κινητό κατά πάσα πιθανότητα στον φορτιστή.  Λεφτά δεν χρειάζομαι τούτη τη στιγμή.  Ώρα για μπάνιο.»

Σκόρπιες σκέψεις καθώς το τελετουργικό της Κυριακής έρχεται στο τέλος του.

«Κυριακή απόγευμα συνήθως θα με βρεις να σιδερώνω. Την ευχαριστιέμαι αυτή τη δουλειά κι ας τη μισούν οι περισσότερες. Εγώ βλέπεις κάθε φορά που περνάω το πυρωμένο σίδερο πάνω από τις τσαλάκες και βλέπω τα υφάσματα να ισιώνουν, σκέφτομαι νωχελικά πως κάποια μέρα, έτσι μαγικά θα ισιώσουν κι όλα τα στραβά και τσαλακωμένα της δικιάς μου ζωής. Κι όποτε κάνω αυτή τη σκέψη, θυμάμαι αυτόματα εκείνη τη συμμαθήτρια στο λύκειο που πάλευε χρόνια να χάσει βάρος. Κάποια στιγμή σα χοντρό παιδάκι, είχε πασαλειφτεί ολόκληρη με το υγρό για τα πιάτα γιατί είχε ακούσει στη διαφήμιση πως «καίει τα λίπη».  Πάντα όποτε τη φέρω στο νου μου μες τη πρασινάδα του καθαριστικού, γελάω δυνατά.  Βλέπεις υπάρχει μαγικό σίδερο για τις τσαλάκες της ζωής μας όσο το υγρό για τα πιατά αδυνατιζεί γιατί καίει τα λίπη!
Σε κάποια άλλη ζωή, σε μιαν άλλη χρονική περίοδο, ίσως τέτοια ώρα να γύρναγα με μαζεμένο το παρασόλι μου από την εσπερινή βόλτα για καφέ και υποβρύχιο στο Πέραν. ‘Όμως σ’αυτήν εδώ τις Κυριακές συνήθως σιδερώνω κι έχει κι αυτό την πλάκα του»

Ψιθυρίζει στον εαυτό της καθώς γδύνεται για να μπει στη μπανιέρα.  Ευλαβικά διπλωμένα σορτσάκι και μακώ πάνω στο επιπλάκι του μπάνιου.  Τα πιάτα στον νεροχύτη πλυμένα, καθαρά τα σεντόνια, στρωμένα.  Γενικώς τα πάντα στη θέση τους.  Ίσως να την πεις και οριακά ψυχαναγκαστική, όμως δεν είναι έτσι.

Τραβάει την κουρτίνα του μπάνιου κι ανοίγει το νερό.  Πέφτει καυτό στο κεφάλι και τους ώμους της.  Κολλάνε τα βρεγμένα μαλλιά στη μέση της  κι εκείνη μένει ακίνητη για αρκετή ώρα περιμένοντας από το νερό που γλιστρά στην αποχέτευση, να πάρει μαζί του και τις έννοιες της.  Σκύβει και κοιτάει το κορμί της καθώς πλένεται.  Ξέρει απέξω κάθε του ατέλεια, κάθε ουλή, κάθε ραγάδα του.

«Οι άνθρωποι μεγαλώνουμε και φθειρόμαστε.  Λογικό είναι.  Τη εξωτερική φθορά την ξέρω γιατί δεν υπήρξα ποτέ αψεγάδιαστη.  Την εσωτερική τρέμω»  Λέει ξανά στον εαυτό της.   Ξεκινάει να λούζει τα μαλλιά της και χαζεύει το περίγραμμα της φιγούρας της στα πλακάκια.  Όλοι της οι άντρες ήταν πάντα πιο μεγαλόσωμοι από εκείνη.  Εδώ που τα λέμε σχεδόν όλος ο κόσμος είναι πιο μεγαλόσωμος από εκείνη κι αυτό είναι κάτι που τη διασκεδάζει.  Αυτό και τα μούτρα σχεδόν όλων όταν λέει την ηλικία της.   Θυμήθηκε εκείνο το βράδυ πριν από χρόνια στη Μαβίλη.  Μεγάλη παρέα, σχεδόν όλοι συνομήλικοι.  Γέλαγαν δυνατά με το πόσο ήταν και το πόσο έδειχναν.  Στο πόσο ένιωθαν, δεν είχε γελάσει κανείς.

Κλείνει το νερό, βγαίνει από τη μπανιέρα και τυλίγεται  με μια πετσέτα.  Με τα μαλλιά της να στάζουν, παίρνει μια κρέμα κι αρχίζει να την απλώνει στα πόδια της με μηχανικά χάδια που δε βγάζουν κάποιο συναίσθημα.  Καθώς κοιτάει αφηρημένα τα χέρια της,  θυμάται την τελευταία φορά που κάποιος την πήρε αγκαλιά κι έχωσε τη μουσούδα του μέσα στη κλείδα της.  Όμορφη εικόνα κι όμορφη θύμηση μιας και υπάρχουν και κάτι χέρια που σα τα φέρεις στο νου, σε κάνουν να θες να σε προσέχεις λίγο περισσότερο.  Φταίει που οι αγκαλιές που σ’εχουν πάρει, σου ‘χουν θυμίσει το ότι είσαι κι εσύ κομμάτι μοναδικός και πολύτιμος.  Σα και τις στιγμές που χεις μοιραστεί μαζί τους.  Σα και τις ανάσες που τα έχεις αφήσει να σου κόψουν.

Ντύνεται και πάει στη κουζίνα.  Κρύο γάλα. Μεγάλη κούπα. Μπισκότα. Βιβλίο.  Μια ζακέτα για τις πρώτες ψύχρες στη διπλανή καρέκλα.  Μια ανάσα βαθιά.

Η Κυριακή δεν είναι μέρα για να βγεις.  Είναι βραδύ για να μπεις.  Μέσα σου.  Και να σου κάνεις παρέα.

Το μυαλό συνεχίζει να γυρνάει, να κανονίζει, να βάζει σε τάξη τις αυριανές δουλειές, να τακτοποιεί νοερά, μα κυρίως να συνεχίζει να θυμάται.  Κι είναι όμορφο όταν θυμάται τα «ξεκάθαρα» γιατί αυτά είναι που αξίζουν, ακόμα κι όταν δεν οδηγούν πουθενά.

Ξέρεις υπάρχει μια κατηγορία σχέσεων με ιδιαίτερη ονομασία.  Είναι  οι «Τόσο, Όσο».   Τις μοιράζονται άνθρωποι που δένουν μεταξύ τους, κολλάνε, αλληλοσυμπληρώνονται κι όμως για χ ή ψ λόγους δε μπορούν να είναι μαζί .  Νοιάζονται ο ένας για τον άλλο πολύ μα απλά δεν γίνεται  να έχουν τίποτα στέρεο και δηλωμένο.  Απλά μοιράζονται. Κουβέντες που δεν κάνουν κοιλιά πουθενά. Και βράδια.  Κι αγγίγματα.  Και στιγμές.  Υπέροχες στιγμές που έρχονται στο νου τις Κυριακές που «μπαίνεις» και κάνεις παρέα με τον εαυτό σου.   Κι αυτό είναι πολύ πιο αρκετό και τίμιο από διάφορα «δηλωμένα» κι «επίσημα» που βλέπεις να κυκλοφορούν γύρω σου χεράκι – χεράκι μες την υποκρισία.

Συνεχίζει να τρέχει το μυαλό της.  Μετά τα χεριά, θυμάται και το χαμόγελο κι αυτόματα χαμογελάει κι εκείνη.

Πάει να πιεί μια γουλιά γάλα και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο.

«Μούτρο;  Τι κάνεις;»

«Καλώς το!  Τώρα σε σκεφτόμουν»

«Τι σκεφτόσουν δηλαδή;»

«Τίποτα το ιδιαίτερο….»

Μικρά ψεματάκια μεταξύ οικείων που ότι τους δένει είναι από μόνο του ιδιαίτερο.  Άλλωστε είπαμε, οι Κυριακές είναι για να «μπαίνεις» μέσα σου κι εκεί λες μόνο την αλήθεια.  Αυτοί που ξέρουν , δεν έχουν ανάγκη να την ακούσουν.  Τους φτάνει που είσαι εκεί και σηκώνεις το τηλέφωνο….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s