Μαθήματα ανατομίας

πλατη

Τα τελευταία βράδια δε κοιμάμαι καλά.

Τα όνειρα είναι βαριά και μεγάλα και εμένα οι ώμοι μου μικροί κι ανυπόμονοι.

Δεν αναρωτιούνται πια.

Δε γέρνουν μπροστά.

Δε καμπουριάζουν.

Διψούν και μαζεύονται σα γάτας σε καυγά.

Κουράστηκαν να αφήνονται στη προσμονή και την ελπίδα των ματιών.

Δε λογαριάζουν την καρτερικότητα του θώρακα.

Δε συμπορεύονται με την αδυναμία της καρδιάς, δε θέλουν άλλο το βάρος της κατανόησής της.

Τους σπρώχνουν τ’αδέρφια τους οι πνεύμονες να σηκωθούν πιο ψηλά για καθαρό οξυγόνο,

μιας που τα ίδια κάνουν κι αυτοί στις μεγάλες ανάσες.

Με τραβάνε οι ώμοι μου τον τελευταίο καιρό.

Με σηκώνουν με τη βία.

Ζητούν, ξέρουν κι απαιτούν.

Μια επανάσταση 36 χρόνων ρουτίνας.

Έναν έρωτα 19 χρόνων ορμής.

Μια αγάπη 40 χρόνων τιμιότητας.

Έναν σεβασμό 50 χρόνων θαυμασμού.

Μια επίπονη ανάσα νεογέννητου.

Ό,τι μπόρεσα τους έδωσα μα ετούτοι εδώ τα θέλουν όλα και μ’έχουν τρομάξει.

Δε δίνουν πια δεύτερες ευκαιρίες.

Όσο κι αν σπαράζει η καρδιά, εκείνοι έμαθαν πια την πλάτη να γυρνάει…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s