Αρώματα σκέτα χωρίς τα χρώματα.

dragonfly

Τα καλοκαιριά τα μεσημέρια σ’αυτό τον τόπο μυρίζουν θυμάρι, ψοφίμι, καυτή άσφαλτο και άδειες φέτες από καρπούζι.

Τα βράδια πάλι έχουν άλλη μυρωδιά.  Μη με ρωτάς να πω ποια.  Μόνο το ούζο κρατάω.  Όλα τα άλλα που φτάνουν στα ρουθούνια μου είναι  λέξεις που δεν έχω βρει ή δε θα ξεστόμιζα.

Έχεις σκεφθεί άραγε πόσα προσπαθούμε να κρύψουμε οι άνθρωποι κι αυτά βρίσκουν τρόπο να μας ξεφεύγουν μέσα από τις δερματικές μας απολήξεις;

Το καλοκαίρι λένε οι περισσότεροι πως δε κάνουν κέφι ν’αγκαλιάζουν γιατί ζεσταίνονται κι ιδρώνουν.

Το καλοκαίρι τους απαντάω πως είναι για τους φοιτητές και τους δασκάλους.  Συμφωνούν χωρίς να πιάσουν την αλληγορία.

Τα καλοκαίρια είναι για τους δασκάλους και τους φοιτητές.

Για τους καθηγητές που διδάσκουν την ύλη τους μέσα από τις εκκρίσεις τους και γι’αυτούς που φοιτούν επιμελώς στις μυρωδιές των προφεσόρων τους.

Μεγάλο μάθημα η μυρωδιά.  Από κείνα που σου μένουν.  Σου εντυπώνεται στον εγκέφαλο σα δερματοστιξία.  Δεσμεύει θυλάκια από τη μνήμη σου και δημιουργεί απόλυτες συνειρμικές συνδέσεις.

Σήμερα μου μύρισαν γεμιστά κι ένιωσα τη μάνα μου.

Βουλιάζοντας σε μερικές αγκαλιές έχω μυρίσει το σπιτικό μου…

Advertisements