Ουψ! (έκανα) μια πατάτα!

1468_02

Ναι, ναι μια πατάτα ή μάλλον μια πατάτα ακόμα. Μια πατάτα από τις εκατοντάδες , για να μη πω χιλιάδες, που θα κάνεις σε αυτή τη ζωή. Έλα! Αφού κατάλαβες τι εννοώ! Δεν αναφέρομαι στο συμπαθέστατο και πολύπλευρο ζαρζαβάτι αλλά στην μεταφορική έννοια που του έχουμε δώσει. Κοινώς στα λάθη μας! Ας το πάρω όμως από την αρχή.

Οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Για την ακρίβεια πλέον έχω αρχίσει να πιστεύω πως όλη μας η ζωή είναι το συγκεντρωτικό άθροισμα των λαθών μας! Αν το καλοσκεφτείς, αυτά είναι που μας χαρακτηρίζουν και μας διαμορφώνουν κατά κύριο λόγο. Αυτά και οι απώλειές μας, όμως για τις απώλειες θα στα πω σε άλλο επεισόδιο ναι;

Πάμε πίσω στα λάθη μας λοιπόν. Από το σχολείο ακόμα από τα λάθη μας, μας έβαζαν να μάθουμε. Κάθε φορά που το αποτέλεσμα στα μισητά μαθηματικά δεν ήταν αυτό που έπρεπε, έσβηνες κι έγραφες μέχρι να βγει σωστή η άσκηση, να ακουστεί σωστά το ρήμα, να βγει εύηχη η πρόταση. Κόντευε να τρυπήσει το χαρτί από τη γόμα, γέμιζαν από κοκκινάδια του καθηγητή τα τετράδια κι εσύ το πιανες πάλι από την αρχή μέχρι να το πετύχεις. Κι αυτή είναι και η μαγεία του λάθους . Ότι μόλις το πιάσεις, μπορείς να το σβήσεις και να το ξαναγράψεις, να το ξαναπροσπαθήσεις, να το πάρεις πάλι από την αρχή! Να ξανακάνεις τις πράξεις μέχρι να σου βγει σωστά το αποτέλεσμα. Τουλάχιστον στη μία κατηγορία.

Α ναι! Ξέχασα να σου πω για τις κατηγορίες μου. Είναι τρεις! Η πρώτη έχει να κάνει με τα λάθη που διορθώνονται! Αυτά που θυμίζουν τα σχολικά σου τετράδια που μόλις ανέφερα. Είναι εκείνα που έχουν μόνο μία αποδεκτή λύση ως απάντηση και δε σε μπερδεύουν μιας που από ένα σημείο κι έπειτα ξέρεις πως η λύση τους ή η διόρθωση τους είναι μονόδρομος. Π.χ. Έκανες το λάθος μια φορά να φας κάτι που σε πείραξε στο στομάχι . Ε τώρα ξέρεις πως αυτό το συγκεκριμένο κάτι δε θα το ξαναφάς! Είδες πόσο απλό είναι;

Πάμε στη δεύτερη κατηγορία τώρα. Αυτή ίσως να είναι κι η πιο αγαπημένη μου. Είναι για εκείνα τα λάθη που δεν έχουν μια σίγουρη σωστή απάντηση. Είναι εκείνα τα λάθη που τα κάνεις για την εμπειρία, για το ταξίδι. Που δε ξέρεις που θα σε βγάλουν. Είναι εκείνα που σε πάνε σε τόπους και μέρη νοητά και μη που δε μπορούσες ποτέ να φανταστείς πως θα πήγαινες! Είναι εκείνα τα λάθη που δεν έχουν διόρθωση γιατί ίσως και να μην είναι λάθη τελικά. Είναι απλά διαφορετικές διαδρομές από εκείνες που ήθελες να πάρεις. ‘Όμως κι η ζωή ταξίδι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό δεν είναι; Γι’αυτό σταμάτα να γκρινιάζεις και αγάπα αυτά τα συγκεκριμένα λάθη σου.

Το πιο πιθανό είναι πως θα σου δώσουν και τα μεγαλύτερα δώρα! Κάθε οικογένεια όμως έχει και κι ένα «Σπόρο του Διαβόλου». Κι ενώ οι δυο προηγούμενες «αδελφές» είναι διαχειρίσιμες , ετούτη εδώ η τρίτη δεν είναι. Στην τρίτη κατηγορία πάνε τα άσχημα λάθη. Εκείνα που δε παίρνουν διόρθωση, που δεν αλλάζουν, που δε σου κάνουν καλό και το πιο πιθανό είναι πως σε έχουν πονέσει περισσότερο κι από χτύπημα του μικρού δάχτυλου του ποδιού σε γωνία κομοδίνου.

Ωπα! Ή μήπως δεν είναι και τελείως έτσι; Οκ είναι σκληρό κάτι που δε παίρνει διόρθωση, ειδικά για έναν άνθρωπο σα κι εμένα που πιστεύω ακράδαντα πως για όλα υπάρχει λύση εφόσον το θες. Όμως και αυτά τα λάθη, τα «συμπαγή», τα αδιόρθωτα κάτι θα σου δώσουν. Από ένα δυνατό μάθημα μέχρι την απόλυτη κρίση αυτογνωσίας. Θα σου δείξουν ποιος είσαι και ποιος δεν είσαι. Τι αγαπάς πραγματικά και τι δεν αντέχεις. Τι ανέχεσαι και τι όχι. Και να σου πω και την αλήθεια μου, αυτά τα λάθη ίσως και να πρέπει να τα αγαπάς περισσότερο από όλα τα αλλά. Κι εγώ αυτά αγαπάω τελικά πιο πολύ. Τα λάθη μας εκτός από αναπόφευκτα, είναι κυρίως θέμα επιλογής. Από τη γέννησή τους , μιας που εμείς επιλέξαμε να τα κάνουμε, μέχρι την λύση και την γενικότερη αντιμετώπισή τους.

Γι’αυτό κοίτα να τα διασκεδάζεις, να τα ομορφαίνεις και να τα νοστιμεύεις όσο μπορείς. Κάτι σαν τις πατάτες! Θα τις φας που θα τις φας, μάθε τουλάχιστον να τις τηγανίζεις, ή να τις κάνεις ωραιότατο πουρέ ή ακόμα και ογκρατέν! Μη τις βράζεις απλά! Είναι βαρετό….

ΥΓ:  Κειμενάκι μου για το http://www.ihappy.gr

Advertisements

Ώπα! Και σεξ και ντραγκς και ροκΝρολ!

7308436764c07b259de0ac

Κοίτα ξέρω πως δε μου το χεις αλλά είναι αλήθεια και Ok νομίζω πως ήρθε η ώρα να το παραδεχτώ, είμαι ένα χαρούμενο junky. Τώρα που μπήκε η άνοιξη και η ψυχή αλητεύει, είναι πιο εύκολο να τρέξει απροκάλυπτα σε αυτά που έτσι κι αλλιώς τη «φιξάρουν». Όχι πως αλλάζει κάτι τον υπόλοιπο καιρό, αλλά να όπως και να το κάνουμε, η άνοιξη «μαγίστρα» σε παρασέρνει πολύ πιο άνετα στις μικρές, προσωπικές ακολασίες σου ή έστω σε κάνει να τις δεις καθαρά και να τις παραδεχτείς ανοιχτά.

Ξέρω πως μάλλον σ’έχω μπερδέψει αλλά είναι τόσο απλό. Ίσως και να φταίει κι ο καιρός που φτιάχνει κι η μέρα που μεγαλώνει. Μετά από τη μαυρίλα και τη γκαντίφλα ενός χειμώνα σα και τον φετινό που δεν έλεγε να τελειώσει, αναζητάω με περισσότερη λύσσα τη δόση μου. Το κάνω χωρίς να το καταλαβαίνω κάποιες φορές, ενώ άλλες σχεδόν ξετσίπωτα.

Το ψάχνω το σπιντάκι μου! Το γυρεύω! Πώς αλλιώς να στο πω; Θέλω τροφή για τις φωτογραφίες μου, υλικό για τα κείμενά μου, αποδέκτη για το περιεχόμενο της κατσαρόλας μου και μόνο μια ουσία μπορεί να μου τα δώσει. Οι άνθρωποι! Και αυτά που νιώθω! Κι αυτά που κάνω όταν νιώσω! Πώς το λέει το τραγουδάκι; «Είμαι συλλέκτης ηλιαχτίδων το μεσημέρι με μια μπύρα στο χέρι Κι ένα τσιγάρο καλοκαιρινό, κάπνος κι αλκοόλ Χίλια παρά ένα χιλιόμετρα για ένα γκόλ» (Βρώμικο – Ρόδες) Ναι αυτό είμαι στ’αλήθεια. Ζω γι’αυτά που νιώθω τελικά. Αυτό είναι το σταφ μου. Αυτά κι η μεγαλύτερη ντρόγκα μου. Δε πίνω (πολύ ή πολύ συχνά έστω), δε καπνίζω (δεν έχω καπνίσει στη ζωή μου ποτέ), δε πολυξενυχτάω.

Όμως τη καρδούλα μου φίλε όταν βρω, τη χιλιοτρυπάω κατευθείαν ενδοφλέβια. Χωρίς κουτάλια ή λάστιχα ή ελαφριά χτυπήματα προετοιμασίας στη φλέβα. Κατευθείαν κέντρο. Και μετά το πρώτο κόψιμο της ανάσας, περιμένω να δω τις εικόνες, να μυρίσω τις μυρωδιές, να νιώσω το στέρνο να βαράει δίκαση (αν ξέρεις από drums), να νιώσω την ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά. Τέτοια είμαι αλήθεια στο λέω! Το «σκονάκι» μου δεν είναι πάντα ίδιο. Ούτε ο προμηθευτής μου. Το φτιάξιμο μου μπορεί να είναι μια βραδιά στο κάγκελο, χαζεύοντας ένα Ευλογημένο Πλάσμα να χαϊδεύει ένα μαγεμένο Λαούτο. Η προετοιμασία για των Βαγιώνε (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Ένα μήνυμα από εκεί που δε το περιμένω. Μια βόλτα χαμένες στα στενά του κέντρου με μια καινούργια κι αγαπημένη φίλη. Ένας καυγάς με τη Πάστα Φλώρα. Νταούλια και Ζουρνάδες που μεθάνε το τύμπανό μου. Ένα καινούργιο τυρί. Ένα γερό κλάμα. Ένα συναισθηματικό μνημόσυνο γι’αυτό που μου πέθανε. Η χαρά ενός φίλου. Ένα χαμόγελο. Ακόμα και μια Κυριακή με διάθεση ψοφιμιού. Αυτό είναι το δικό μου «ανέβασμα». Κι είναι μπροστά μου κάθε φορά.

Γιατί το συναίσθημα είναι τελικά η μεγαλύτερη πρέζα! Το πιάνω! Όταν με αγκαλιάζουν ή με φασκελώνουν χέρια αγαπημένων φίλων. ¨ Το μυρίζω! ‘Όταν ξαφνικά το τσιγαρισμένο κρεμμύδι μου θυμίζει το κοκκινιστό της μαμάς μου Το γεύομαι! Όταν με φιλάνε πρώτη φορά χείλη που ανυπομονούσα να πλησιάσουν πιο κοντά. Το νιώθω! Γιατί με κυριεύει είτε είναι χαρά είτε λύπη! Κι έτσι ζω κι έτσι πορεύομαι! Πως αλλιώς να γίνει; Ειδικά όταν καθώς μεγαλώνω και παρατηρώ πως η ανάγκη μου να ενθουσιαστώ με κάτι είναι αντιστρόφως ανάλογη με αυτά που θα βρεθούν να με ενθουσιάσουν. Είναι δυνατόν λοιπόν να μη ψάχνω με μανία και σνιφάρω με μανία ότι καινούργια ουσία μου στείλει η τύχη μου;

Πρόσεξε! Μη πιστέψεις πως δεν είμαι εκλεκτική όμως! Δε βάζω στον οργανισμό μου ότι να ναι! Απαιτώ την καλύτερη ποιότητα και τη πιο καθαρή ουσία. Αυτή μόνο ψάχνω! Αυτή μόνο αποζητώ με μανία! Κι ας λένε πως ότι πιο «καθαρό» σκοτώνει. Ερασιτέχνης φωτογράφος, ερασιτέχνης συγγραφέας, ερασιτέχνης μάγειρας είπαμε! Άρα, εραστής της τέχνης και της καθάριας στιγμής και της καθάριας και δυνατής συγκίνησης!

Μόνο έτσι αξίζει! Γι’αυτό σου λέω, είμαι ένα χαρούμενο junky και μόνο έτσι μπορώ και έιμαι η Στέλλα! Και είμαι καλά!

ΥΓ:  Κειμενάκι μου για το http://www.ihappy.gr

Απόφοιτη Σχολής Καλογραιών

black1

Ναι πρόσεξε με λίγο. Μη ξεγελιέσαι όταν λες πως την «ξέρεις» ή πως την έχεις καταλάβει. Νομίζεις πως την «ξέρεις» ή την έχεις καταλάβει. Οκ, σίγουρα έχεις μαντέψει σωστά κάποια από τα χαρακτηριστικά της αλλά μη βιαστείς να πέσεις στη παγίδα των αφόρητων clichéé που θες να της φορτώσεις. Άκου με, ξέρω τι σου λέω και μπορώ να στο αναλύσω και λίγο. Θες να δεις;

Ας πούμε τη φαντάζεσαι να έχει ζήσει σε ένα αφόρητα αυστηρό περιβάλλον ή να ζυμώνει πρόσφορα νυχθημερόν. Να μιλάει άπταιστα γαλλικά και να παίζει πιάνο. Να ντρέπεται να εκφραστεί ανοιχτά για θέματα πολιτικής και να είναι ενοχική για θέματα που όλοι οι υπόλοιποι έχουν «λούσει» με τον αέρα μιας ψευδεπίγραφης «άνεσης» κάνοντάς τα ένα απλό κουρελάκι. Θέματα όπως η σεξουαλικότητά της. Έλα παραδέξου το! Αφού κι εσύ μόλις άκουσες τη λέξη «καλόγριες», το πρώτο που σκέφτηκες ήταν ράσα κι από κάτω ένα set καταπιεσμένες ζαρτιέρες….

Έλα τώρα να σου διαλύσω την ψευδαίσθηση. Είναι μια γυναικά σαν όλες τις άλλες, χωρίς να είναι ακριβώς σαν όλες τις άλλες. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλες σαν κι αυτή εκεί έξω, μα ας πούμε πως λόγω σχολείου, ετούτη έχει Π.Ο.Π. ή σφραγίδα γνησιότητας . Σχεδόν με βεβαιότητα μπορεί και να μιλάει άπταιστα γαλλικά ή κάποια άλλη γλώσσα όμως το 2015 οι περισσότεροι αυτό δε κάνουν; Και ναι κάποια στιγμή θα πέρασε από τα χέρια της κάποιο μουσικό όργανο όμως αυτό δεν της άφησε απαραίτητα και παρακαταθήκη το να πηγαίνει μόνο στο Μέγαρο. Ας πούμε λοιπόν πως η όποια μόρφωσή της «μπολιάστηκε» με μια δόση δυσεύρετης, στις μέρες μας, παιδείας. Αν πήγε σε σχολή Ορθόδοξων Καλογραιών ειδικά, εκτός από όλα τα παραπάνω που έχεις ως «προαπαιτούμενα», έμαθε να αγαπάει λίγο παραπάνω την παράδοση, ίσως και την ιστορία και σίγουρα την λαογραφία. Είπαμε δε ζυμώνει πρόσφορα νυχθημερόν αλλά σίγουρα βλέπει όμορφα την ιδέα να ψευτονηστέψει τη Σαρακοστή. Όχι τόσο λόγο θρησκείας ή δόγματος, μα γιατί της αρέσει αυτός ο αέρας γλυκιάς νοσταλγίας κάθε φορά που φτιάχνει την τέλεια φασολάδα (ίδια μ’ εκείνη που έκανε και η γιαγιά της τέτοιες μέρες). Α ναι να μη το ξεχάσω, το πιο πιθανό είναι πως έχει έστω ένα παππού ή γιαγιά που ήταν πρόσφυγας από τη Μ. Ασία κι αν είσαι τυχερός και ήταν η γιαγιά της, τότε μάλλον έχει πάρει και το «χέρι» της γιαγιάς στη κουζίνα (με ό,τι σημαίνει αυτό). Επίσης λόγω όλων των παραπάνω, πιθανό είναι να έχει ντυθεί «ένδοξη» Σαρακατσάνα σε σχολικές εορτές και επετείους, καθώς επίσης και να ξέρει να χορεύει άψογο τσάμικο μιας που όλο και κάποιο χρόνο θα τον έφαγε στο Λύκειο Ελληνίδων ή στην ομάδα του Δήμου.

Δεν μεγάλωσε σε τόσο αυστηρό περιβάλλον όσο νομίζεις αλλά ίσως σε πιο περιορισμένο. Μέσα εκεί όμως έμαθε συζητά και να ακούει ανθρώπους μεγαλύτερους από εκείνη που την ώθησαν να σκαλίσει λίγο περισσότερο το μυαλό και το πνεύμα της πριν ξεκινήσει να μαθαίνει το πώς να λιμάρει τα νύχια της.
Ίσως να ντύνεται σα πενηντάρα, μόνη (με εκνευρίζει αφόρητα η λέξη «γεροντοκόρη»), καθηγήτρια Αγγλικών, με pastel πουκάμισα που έχουν βικτωριανό γιακά. Μπορεί και όχι. Όμως σίγουρα το ντύσιμο της είναι πιο «κοριτσίστικο» και το πιο πιθανό είναι να φοράει σπάνια τακούνια. Ίσως να έχει μακριά μαλλιά και να βάφεται ελαφρά. Δεν είναι πως «δε το ‘χει» με την πρόκληση (είναι που δεν έχεις δει τα εσώρουχά της), απλά αυτή της την πλευρά δε θέλει να την σκορπάει αδιάκριτα. Μη γελαστείς από τα λουλουδερά σερβίτσια και σεντόνια της, ούτε από τα αμέτρητα βιβλία που μπορεί να βρεις διάσπαρτα στο διαμέρισμά της. Δεν είναι ξενέρωτη, ούτε ανοργασμικιά. Με εκείνον που θα επιλέξει να πλαγιάσει, θα κάνει τα τέρατα. “Ομως σίγουρα αυτό δε θα συμβεί με τον οποιοδήποτε γιατί ξέρει πως τέτοιου είδους «τέρατα» χρειάζονται κάτι που οι περισσότεροι ξεχνούν στις μέρες μας. Χρειάζονται Οικειότητα. Γι’αυτό μια τέτοια γυναίκα «πλαγιάζει», δεν πηδιέται απλά.

Ναι όμως έχεις δίκιο. Δεν είναι ο πιο χαλαρός άνθρωπος που μπορείς να γνωρίσεις. Τρεις στις τέσσερις φορές είναι ενοχική με τον εαυτό της. Πρόσεξέ με! Με τον εαυτό της , όχι με τις επιθυμίες της! Ανησυχεί συνήθως για τα πάντα και αγχώνεται για ότι δε περνάει από το χέρι της. Είναι ευγενής σε σημείο που μπορεί να σου σπάσει τα νεύρα. Όταν θέλει να πει κάτι, θα το περάσει πρώτα από σαράντα φίλτρα κι ύστερα θα το βγάλει από μέσα της για να μη φανεί αγενής. Είναι απαιτητική με τους άλλους γιατί είναι απαιτητική και με τον εαυτό της. Γκρινιάζει κι έχει εκνευριστικές ευαισθησίες. Επίσης είναι συγκεντρωτική κι αυτό την κάνει να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό για πράγματα που οι άλλοι έχουν λύσει μέσα στο πεντάλεπτο. Και, ναι μετά βαράει τον εαυτό της για αυτό. Είπαμε ενοχική μέχρι αηδίας. Σπάνια θα βρίσει, εκτός κι αν είναι με τις φίλες της. Ναι, ναι εκείνες που πήγαιναν στο ίδιο σχολείο. Εκεί θα της ξεφύγει και κανένα «μαλάκας» έτσι για την τσαχπινιά αλλά ως εκεί. Αλλοίμονο! Να ρίξει καταυτό τον τρόπο το «επίπεδο»; Jamais!!

Όμως ξέρεις κάτι; Τίποτα από όλα αυτά δε θα τη «σκοτώσει». Αυτό που θα τη φάει στο τέλος, είναι το ότι την έμαθαν όλοι να περιμένει το παραμύθι. Όχι απαραίτητα τον Πρίγκιπα, μα σίγουρα το παραμύθι. Εκείνο που οι καλοί πάντα θριαμβεύουν στο τέλος. Οι κακοί μεταμελούν και κερδίζουν τη συγχώρεση ή παίρνουν αυτό που τους αξίζει. Αν υπάρχει και ζευγάρι, τότε κι εκείνο ανταλλάσει όρκους αιώνιας, πραγματικής πίστης κι αγάπης κι όοοολοι αυτοί μαζί χάνονται στο ηλιοβασίλεμα. Αυτό λοιπόν θα τη φάει γιατί ενώ το περιμένει, είναι έξυπνη και ξέρει πως κάτι τέτοιο δε θα συμβεί ποτέ στη πραγματική ζωή. Της το είπε κι η μαμά της αλλά δεν έχει σημασία.

Κι η μαμά Ουρσουλίνα ήταν….

ΥΓ: Το συγκεκριμένο κειμενάκι μου ανέβηκε αρχικά στο http://www.ihappy.gr