Alice από που πάνε για το Kansas;

Image

‘Εχω να πατήσω το πόδι μου εκεί χρόνια.  Αλήθεια εσύ θυμάσαι καθόλου από πού ξεκίνησες;  Εγώ τι να σου πω;  Μεταξύ  μας δε ξέχασα και ποτέ.  Απλά καμιά φορά βοηθάει το να μη το πολυσκέφτομαι.  Είμαστε άλλωστε τόσο μακριά από εκεί τώρα πια.  Δε ξέρω αν θα ωφελούσε και κάπου το να το πολυσκεφτόμαστε.

Τώρα πια είμαστε εδώ.  Εδώ και χρόνια είμαστε εδώ.  Εσύ σε ένα κουραστικό τσάι Μη-Γεννεθλίων κι εγώ σε ένα μακρύ δρόμο με κίτρινα τούβλα.  Χαζεύω  τις κόκκινες μπαλαρίνες μου κάθε μέρα ξέρεις.  Παλιότερα χτύπαγα με μανία τις φτέρνες μου για να με γυρίσουν πίσω όμως δε με πήγαν πουθενά αλλού.  Ίσως να φταίει που όσο κι αν μεγάλωσα, εγώ έμεινα πεισματικά με τις μπαλαρίνες μου όταν όλοι γύρω μου ήθελαν να βάλω 12πόντα κόκκινα λουστρίνια.  Δεν είμαι εγώ γι’αυτά.  Όπως εσύ δεν είσαι για την αυλή της Κόκκινης Βασίλισσας.  Κι αυτό το Λαγό πως τον αντέχεις ήθελα να ξερα!  Πάντα με το ρολόι στο χέρι!  Τι εμμονή κι αυτή με τον χρόνο και τις τυπικότητες;   Δε τον βαριέσαι;   Εγώ είμαι σίγουρη πως αν ήμουν στη θέση σου, θα του είχα δώσει το ρολόι του να το φάει.   Αλλά έτσι μάθαμε θα μου πεις.  Εσύ να αντέχεις το Λαγό, εγώ να περπατάω αδιαμαρτύρητα πάνω στα κίτρινα τούβλα.  Κι είναι αργά να αλλάξουμε Alice.  Ίσως να μην υπάρχει και λόγος πια.

Εσύ συνήθισες τις ασυναρτησίες του Καπελά κι εγώ κατάλαβα πως οι Τενεκεδένιοι που με πλησιάζουν κατά καιρούς, δε θα αποκτήσουν ποτέ καρδιά!  Τα Λιοντάρια θα τα παίρνω πάντα για περιστασιακά κατοικίδια μιας που δεν έχουν το θάρρος ούτε νερό να βρουν για τον εαυτό τους κι εσύ δε θα κοπανήσεις ποτέ τα ενοχλητικά Δίδυμα Tweedledee και Tweedledum όσο κακότροπα κι αν γίνουν.

Κι ύστερα τι να αλλάζαμε και για ποιο λόγο;  Εμείς έτσι φτιαχτήκαμε κι έτσι είμαστε κι όταν ο κόσμος γύρω αλλάζει, καλό είναι να μένει και κάτι σταθερό, έτσι δεν είναι;  Το μόνο που με ενοχλεί είναι που τώρα τελευταία κουράστηκα να περπατάω.  Έλα παραδέξου το!  Κι εσύ έχεις κουραστεί να μπουκώνεσαι προκειμένου να μικρύνεις ή να μεγαλώσεις ανάλογα με τις πόρτες που πρέπει να ανοίξεις  μικρή μου.  Η δική σου προσαρμοστικότητα κι η δική μου αντοχή μας έφαγαν λέμε.  Κουράστηκα Alice κι έχουν αρχίσει να με χτυπάνε κι οι κόκκινες μπαλαρίνες μου όπως κι εσένα έχει αρχίσει εδώ και καιρό να σε βαραίνει το στομάχι σου.

Ξέρω πως το Kansas  είναι χιλιόμετρα μακριά πια κι ακόμα και να γυρίσω πίσω, τίποτα δε θα είναι όπως το θυμάμαι.  Το ίδιο συμβαίνει και σ’εσένα μη νομίζεις.  Αλλά και τούτες εδώ οι διαδρομές μας νομίζω πως μας κούρασαν πια.  Κι αφού εμείς δεν αλλάζουμε,  μήπως να αλλάζαμε διαδρομές;  Δε βαρέθηκες κάθε φορά να βουτάς στην λαγότρυπα;   «I’ve finally decided my future lies beyond the yellow brick road»….

Με πολλή αγάπη,

Dorothy

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s