Πάστα Φλώρα Αγάπη μου!

Image

-Σύμφωνα με τα νέα συνταξιοδοτικά σχέδια έχω άλλα 35 χρόνια δουλειάς εκεί μέσα!  Άσε, σύγκρυο με πιάνει στη σκέψη!

– Σε 35 χρόνια εγώ θα είμαι σκόνη….

Και ξαφνικά η προοπτική μου απέναντι στο χρόνια μισθωτής σκλαβιάς άλλαξε 180 μοίρες.  Το μόνο που ήθελα ήταν να παγώσει ο χρόνος αυτή τη στιγμή.  Εκείνη ήρεμη να σιδερώνει κι εγώ να κάθομαι απέναντι της στον καναπέ μιλώντας της για το οτιδήποτε κι ας έχω μπροστά μου αλλά 35 χρόνια στο γραφείο.

Τη σκέφτομαι πολλές φορές μέσα στη μέρα. Όλο για κάτι θα χρειαστεί να μιλήσουμε, να διαφωνήσουμε, να φαγωθούμε, να κανονίσουμε.  Είναι εκεί με την ίδια συνέπεια που είναι κι η οδοντόβουρτσα μου στο ποτηράκι του μπάνιου που με περιμένει πάντα στην ίδια θέση ακόμα κι αν πλύνω μόνο μια φορά τα δόντια μου.  Δεν έχει σημασία πόσες φορές θα πλύνω τα δόντια μου, είναι πάντα εκεί στο ίδιο ποτηράκι.   Το ίδιο κι εκείνη.  Είναι πάντα εκεί ακόμα κι όταν δεν είναι γιατί έχω θυμώσει ή γιατί βαριέμαι να σηκώσω το τηλέφωνο ή γιατί είμαι έξω ή γιατί κάτι άλλο κάνω.  Είναι εκεί!

Αυτό το «Εκεί» έχει μια τόσο ψευδεπίγραφη μονιμότητα γιατί σε 35 χρόνια δε θα είναι εκεί.  Και τότε τι θα κάνω;  Σε ποια αγκαλιά θα φωλιάσω τότε;  Με ποιόν θα αρπαχτώ όταν θα έχω νεύρα;  Σε ποιόν θα πω «Ωχού!!! Σιγά μη καταλάβαινες»;  Ποιος θα μου πει να πάρω ζακέτα γιατί κάνει ψύχρα;  Κι είναι τόσο άδικο αυτό άμα το καλοσκεφτείς γιατί γεννήθηκα και ήταν «Εκεί».  Τη βρήκα έτοιμη να με περιμένει.   Δεν έχω περάσει μια μέρα χωρίς αυτή  κι έτσι πως είναι δυνατόν σε 35 χρόνια να μην είναι «Εκεί»;

Είναι η Μαμά μου! Η  Μαμά μου! Η «Πάστα Φλώρα» και 37 χρόνια τώρα είναι «Εκεί»!  Κι ας μην ζήσαμε την άκρως συμβατική οικογενειακή ζωή.  Κι ας ήρθαν έτσι τα πράγματα που μοιάζουν οι ισορροπίες κι η σχέση μας περισσότερο με αυτή που έχουν αδέρφια μεταξύ τους. Δεν έχει σημασία πια.  Ό,τι κι αν γίνει, είναι η Μαμά μου κι εγώ συνειδητοποιώ πως είμαι πολύ δεμένη μαζί της , περισσότερο από όσο νόμιζα ή πίστευα.  Την αγαπάω, την κουβαλάω μέσα μου, της θυμώνω, την απορρίπτω κατά καιρούς, τη νταντεύω, τη παρηγορώ, τσακώνομαι μαζί της και κυρίως όμως την έχω δεδομένη όπως κάθε παιδί!  Κι όλα αυτά σε μία ατελείωτη επανάληψη!

Έτσι είναι θα μου πεις κι έτσι πρέπει να είναι  γιατί αυτή είναι κι η φυσική ροή των πραγμάτων.  Όμως σε ένα κόσμο που αλλάζει  απίστευτα κι σε ένα χρόνο που κυλάει αδυσώπητα, εγώ καταλαβαίνω  πια πως θέλω κι άλλο χρόνο μαζί της, θέλω κι άλλο «Εκεί», θέλω κι άλλη φαγωμάρα, κι άλλη αγάπη, κι άλλη αγκαλιά, κι άλλη παρηγοριά, κι άλλο καταφύγιο! Θέλω να παγώσει ο χρόνος!

Η Ματίνα στην «Πρόβα του νυφικού» λέει σε κάποια στιγμή στον Γιατρό πως το χρέος απέναντι στους γονείς μας το ξεπληρώνουμε στα δικά μας παιδιά μα εγώ κάπου διάβασα τώρα τελευταία και την εξής φράση «Μεγαλώνεις.  Και γίνεσαι εσύ ο γονιός  των γονιών σου πριν καν γίνεις ο γονιός των παιδιών σου».  Δε ξέρω τι ισχύει γιατί δεν έχω παιδιά κι ίσως να μην κάνω και ποτέ.  Τη Μαμά μου όμως την έχω νταντέψει.  Ίσως και να μην είναι ό,τι καλύτερο αυτό όμως εμένα αυτό μου έτυχε κι ενώ δε θα το ήθελα για τα δικά μου υποθετικά παιδιά, δε θα το άλλαζα πια.  Έτσι μας ήρθαν τα πράγματα κι έτσι μεγαλώσαμε πιασμένες χέρι –χέρι οι δυο μας.  «Εκεί», «Εδώ», «Τώρα», «Μέσα μου»…

Με έχει παροτρύνει, με έχει αποκαρδιώσει, με έχει αγαπήσει, με έχει θυμώσει, με έχει αποθαρρύνει , με έχει στηρίξει, με έχει κριτικάρει, με έχει επιβραβεύσει, με έχει γεμίσει, με έχει αδειάσει.

Την έχω θεοποιήσει, την έχω απορρίψει, την έχω λατρέψει, την έχω αντιπαθήσει, της έχω φωνάξει, την έχω παρηγορήσει, την έχω αναζητήσει, την έχω αποφύγει.

Σημασία έχει πια ένα και μόνο πράγμα, πως τη βλέπω σαν άνθρωπο κι όχι σαν την υπερηρωίδα που νόμιζα πως είναι όταν ήμουν μικρή.  Κι αυτό με κάνει να την αγαπάω ακόμα περισσότερο από τότε που έμοιαζε στα μάτια μου βουνό ακλόνητο.  Φαντάζεσαι να ήταν;  Τι απίστευτο βάρος που θα ήταν κάτι τέτοιο για τις δικές μου πλάτες;  Άλλωστε τους ανθρώπους αξίζει να τους αγαπάς  για τα ευάλωτα και τρωτά σημεία τους, για την Αχίλλειο Πτέρνα τους κι όχι για την χρυσή πανοπλία τους.  Έτσι εκτιμάς καλύτερα κι όλα όσα έχουν κάνει για σένα, όλα όσα έχουν βρει τον τρόπο να σου προσφέρουν μέσα στην όποια αδυναμία τους.

Ειδικά εκείνη που ήταν ανέκαθεν «Εκεί», μιας που πρώτα μυρίζεις το Πλάσμα. Μετά αγαπάς τη Μαμά. Ύστερα συγκρούεσαι με τον Άνθρωπο. Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις τη Γυναίκα. Στο τέλος όμως λατρεύεις τη Μάνα …..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s