Παραμύθια για μεγάλα παιδιά

IMG_20120914_132825

Κλειδιά στο χέρι, κοιτάει το ρολόι βιαστικά. “Θα αργήσω! Χέσ’το! Έχω ήδη αργήσει”.  Τελευταίες ματιές. “Τράβηξα τις κουρτίνες, έκλεισα το θερμοσίφωνα. Τα σκουπίδια μην ξεχάσω να πετάξω!”.

Κλείνει την πόρτα, διπλοκλειδώνει.  Τρέχει στο δρόμο. “Γαμώτο! Πάει το λεωφορείο! Τρέχουμε τώρα μέχρι το σταθμό”.  Χτυπάει το τηλέφωνο και ψάχνει στο χάος της τσάντας της.  “Έλα! Μ’ακούς; Στο δρόμο είμαι! Θα σε πάρω από το μετρό για να ξεκινήσεις! Φιλιά”. Τα ακουστικά βαθιά χωμένα στ’αυτιά και η ένταση στο full.

Αποβάθρα ντυμένη στη νωχελική διάθεση του απογευματινού σαββατιάτικου Ιούλιου.  Δε θα θελες να σαι κάπου αλλού.  Βαγόνι και κάθισμα.  Χαζεύει έξω από το παράθυρο και σκαλώνει στο είδωλο στο τζάμι. Ανοίγει κουβέντα μαζί του κρυφά μέσα στους λαβυρίνθους του μυαλού της.

“Τελικά αυτή εδώ η ζωή είναι ένα απέραντο προαύλιο συνοικιακού γυμνάσιου.  Μόνο μια φάση υπάρχει σε τούτη εδώ τη ζήση, μια απέραντη εφηβεία.  Ο άνθρωπος απλά μεγαλώνει κι αλλάζει η θεματολογία της έννοιας του.  Κατά βάθος πάντα ίδια παραμένει η προσέγγιση.  Κι όσο μεγαλώνει, τόσο πιο πολύ πεισμώνει.  Πεισμώνει και αγανακτεί γιατί σύμφωνα με τη θεωρία νο. 3 μου, Όσο μεγαλώνεις, η ανάγκη του να ενθουσιαστείς πραγματικά με κάτι είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη συχνότητα αυτών που θα βρεθούν για να σε ενθουσιάσουν… Κι όταν τα βρεις, σα διψασμένο γαϊδούρι, πέφτεις με τα μούτρα κάτω από την πρόφαση πως τώρα μεγάλωσες και αντιμετωπίζεις σοβαρά τα πράγματα.. Τι Μπούρδες Νταρλινγκ!!! Αφού τον όρο ενήλικας τον χρησιμοποιεί μόνο η ταυτότητά σου και η ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς σου κι εσύ στο βάθος, ο ίδιος πεινασμένος για κάτι-οτιδήποτε πιτσιφρίγκος παραμένεις. Μόνο που στο σχολείο ήσουν και πιο τίμιος! Ήξερες που ήθελες να βάλεις εαυτόν και που να τον ξοδέψεις!  Δε συμβιβαζόσουν κι ούτε διπλωματούσες εις βάρος αυτού που ήθελες να γίνεις!  Ένιωθες με ποιούς κόλλαγες, ποιούς αντιπαθούσες, τι μουσική άκουγες και που ήθελες να είσαι τα Σάββατα.  Δεν έκανες πίσω για να είσαι αρεστός!

Τώρα στα ‘ενήλικά’ σου, παραδέξου το, το κάνεις έστω και λίγο.  Οπότε γιαλαντζί έφηβος ξανά.  Δίψα με λεκιασμένη τιμιότητα.  Κόφτο! Μπορείς! Αφού τώρα πια ξέρεις ρε γαμώτο ποιος είσαι! Γιατί στην ευχή πάσχισες με τέτοια λύσσα να γίνεις κάτι που χρονιά μετά προσπαθείς να καλουπώσεις Βλακάκο; Τσάμπα τόσος κόπος να πάει, δεν είναι κρίμα;  Αφού ξέρεις, νιώθεις, γνωρίζεις τι σε τραβάει και τι δεν αντέχεις, τι σε συγκινεί και τι δε μπορείς να ανεχθείς. Γιατί σεμεδάκι κάλυψης; Αφού αυτός είσαι, αυτά αγαπάς, αυτά σε τραβάνε! Από τους μαλλιάδες που ερωτεύεσαι, μέχρι τα βιβλία που διαβάζεις.  Από τα τακούνια που δεν φοράς, μέχρι τη μουσική που αγαπάς. Από την εθνική σου συνείδηση, μέχρι την πολιτική σου πεποίθηση. Ο,τι και να κάνεις, πάντα εκεί θα γυρνάς, εκεί θα είναι η βάση σου. Αφού έτσι σ’ανάθρεψες γιατί να σ’αρνηθείς;  Αφού αυτά θα ψάχνεις πάντα με την ίδια δίψα, με την ίδια λυσσά μικρέ πιτσιφρίγκο ετών …άντα.”

– Επόμενη Στάση Δάφνη

“Επόμενη Στάση Ζωή Μανίτσα! Άντε μπράβο! Και μη σκιάζεσαι, πάντα Ιστορία θα γράφεις 20άρια και Άλγεβρα θα πηγαίνεις αδιάβαστη γιατί έτσι είσαι….. Τι λέω; Γαμώτο! Ξέχασα να την πάρω να της πω πως φτάνω!… -Ελα μ’ακους; Δεν έχω σήμα ρε πούστη μου! Είμαι μετρό! Ναι φτάνω σε λίγο”

“Και αδιάβαστη και αργοπορημένη! Τέλεια!”

Κατέβηκε τρέχοντας από το βαγόνι. Έπρεπε να προλάβουν και το σούπερ μάρκετ ανοιχτό.  Το βράδυ προέβλεπε μαγειρέματα, οινοποσίες και αμπελοφιλοσοφία μέχρι τελικής πτώσεως στην ταράτσα… Ωπα! Κάπως έτσι δε πέρναγαν τα Σάββατα και στα 17 τους;  Είδες που έρχεσαι στα λόγια μου;  Μια ατέλειωτη εφηβεία λέμεεεεεεεε……………..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s