Η Αλίκη στη Χώρα των Μουντρούχων

Image

-Ξυπνητήρια, λεωφορεία, προθεσμίες, λογαριασμοί, φωνές, στριμμένες φάτσες, άγχος, κρίση, λεφτά που δε φτάνουν.…

«Πάμε να φύγουμε Αλίκη! Έχουμε ήδη αργήσει!»

-Δε με πειράζει τίποτα από όλα αυτά κ. Λαγέ, αλήθεια!  Όλα αυτά τα παλεύω ή τα αγνοώ.

«Πάμε να φύγουμε Αλίκη σου λέω! Έχει περάσει η ώρα!»

-Γκρίζες μέρες, αυτοκίνητα που μόνο κορνάρουν, άνθρωποι που δεν προχωρούν, ζωές εγκλωβισμένες.  Ούτε αυτό με πειράζει.

«Αλίκη προχώρα! Το ρολόι μου δε κάνει ποτέ λάθος»

-Μονόχνοτες διαθέσεις, σκυθρωπές συμπεριφορές, ευθείες γραμμές, ούτε ελπίδα, ούτε απελπισία, μια ευθεία χωρίς καμιά διατάραξη.

«Α δε με ακούς κι η ώρα περνάει Αλίκη!»

-Μια ανάσα κι αυτή κοφτή. Χαμόγελο μονό για το τυπικό σαν την απάντηση στο «καλά είσαι;».

«’Έχουμε αργήσει Αλίκη! Πόσες φορές θα στο πω;»

-Όλα όπως πρέπει, όλα «καλά», όλα τακτοποιημένα, όλα ήσυχα! Αχ! Κύριε Λαγέ κι όλα αυτά τα αντέχω!

«Αλίκη!!!»

-Αλήθεια σου λέω τα αντέχω! Τα αντέχω όταν μεγαλώνει η μέρα, όταν μπαίνουν οι πρώτες λιακάδες  με τις μπάντες, όταν ακούω τους φίλους μου να γελάνε, όταν ανοίγω το ραδιόφωνο και παίζει το τραγούδι που αγαπάω.

«Μόνος μου μιλάω μα τη φουντωτή ουρά μου!»

-Και θα τα άντεχα ακόμα περισσότερο αν….  Μη με τράβας Κύριε Λαγέ!!

«Μα έχουμε αργήσει μικρό μου κορίτσι! Έχουμε αργήσει σου λέω!»

-Μα εγώ είπα πως θα περιμένω…

«Πόσο θα περιμένεις ακόμα Αλίκη;  Ακόμα να μάθεις;  Μη περιμένεις τίποτα!! Όσο περιμένεις, τόσο θα αργείς!!! Έχεις καιρό για χάσιμο αλήθεια;;»

-Μα δε γίνεται Κύριε Λαγέ!! Μια μέρα θα βγω από το γραφείο και θα είναι εκεί! Στην απέναντι γωνία, στη μάντρα της Φειδίου και θα με περιμένει.  Θα σηκώσει το κεφάλι και θα χαμογελάει πονηρά. Κι εγώ…

«Κι εσύ τι μικρή Αλίκη;  Εσύ τι;»

-Εγώ θα κάτσω απέναντι να κοιτάω τον ουρανό που θα χει γίνει πορτοκαλί και θα μυρίζω τον αέρα που θα ναι σα γιασεμί και θα κοιτάω τις πέτρες που πριν σκάσουν στο πεζοδρόμιο, θα γίνονται χρυσόσκονη και θα ακούω τις κιθάρες που θα παίζουν παντού…

«Αλίκη… Αχ μικρή Αλίκη έχουμε αργήσει…Αλλά ίσως και να μην έχει σημασία πια. Όσο κι αν αργήσαμε, εσύ πάντα θα είσαι μικρή και θα ενθουσιάζεσαι με τα μπρελόκ σε σχήμα Mini Cooper. Θα γελάς δυνατά κυρίως με τα χάλια σου. Θα γιορτάζεις με διπλή χαρά τα Μη-γενέθλια σου κι όταν σε παραζορίζει η εκάστοτε Κόκκινη Βασίλισσα, ακόμα κι όταν θα νομίζεις πως δεν έχεις άλλη αντοχή, θα βγαίνει στεντόρεια η φωνή της δύναμής που νόμιζες πως έχεις χάσει και θα της ουρλιάζει «Off with Your head Missy!»  Γιατί τελικά ο Γάτος του Cheshire ίσως και να χει δίκιο ξέρεις.  Εμείς εδώ είμαστε όλοι λίγο τρελοί κι εσύ περισσότερο από εμάς από ότι φαίνεται! Αλλιώς δε θα ήσουν εδώ τώρα να με ακούς και να ονειρεύεσαι πορτοκαλί ουρανούς και χρυσόσκονες στη Πανεπιστημίου, ούτε θα πίστευες ακόμα σε παραμύθια  Γι’αυτό σου λέω Μικρή μου Αλίκη, έχουμε αργήσει αλλά δεν έχει πια σημασία.  Απ’ότι φαίνεται εσύ είσαι πάντα στην ώρα σου γιατί ακόμα περιμένεις τη χαρά να φανεί στην απέναντί μάντρα της Φειδίου….»

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s