Φτου Ξελευθερία Για Όλους

unnamed

 

Ναι έλα! Πάλι εγώ.

Κοίτα, δε ξέρω αν πότε θα καταφέρω να γράψω το υπέρτατο μυθιστόρημα και μεταξύ μας, δε με νοιάζει κιόλας! Το σκέφτηκα καλά ξέρεις. Πάντα ανακαλύπτω στους άλλους κάτι που θα θελα να είχα πει εγώ πρώτη, κάτι που θα θελα να είχα γράψει εγώ, ή συνθέσει (αν ήξερα μουσική). Κάτι που θα θελα να είχε πιάσει πρώτα ο δικός μου φακός. Όχι από ζήλεια! Ούτε καν!! Δεν είναι το τέρας της υστεροφημίας που με «θρέφει», ούτε έχω κανένα θέμα με την αναγνωρισιμότητα αλήθεια. Μπέσα για μπέσα!!! Απλά κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, το να με έχει προλάβει κάποιος άλλος σ’ αυτά που ήθελα να «πω» και δε βρήκα τον τρόπο, αναρωτιέμαι για το αόρατο νήμα που δένει τους ανθρώπους που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους….

«Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες στο κέντρο και τις συνοικίες» τραγουδάνε ο Χάρης με τον Πάνο κι εγώ κάθε φορά που καταφέρνω να ξεπεράσω την ωραιότερη μουσική εισαγωγή που γράφτηκε πότε σε ελληνικό τραγούδι, σκέφτομαι πόσοι είναι εκεί έξω αυτή τη στιγμή που νιώθουν όπως εγώ, που ζουν όπως εγώ, που γελάνε όπως εγώ και κλαίνε με αυτά που κλαίω (αλήθεια να υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω που κλαίνε με τα πάντα;). Διαβάζουν τα βιβλία που αγαπάω, βλέπουν τις ταινίες που αποστηθίζω, παίζουν στο repeat τις ίδιες μουσικές, έχουν για θρησκεία τους φίλους τους κι ερωτεύονται με τα μούτρα όπως εγώ.

Προσπαθώ να τους φανταστώ. Πως είναι το σουλούπι τους, πως ακούγεται η χροιά της φωνής τους. Τι να φοράνε άραγε; Κι όταν όλη αυτή η εικόνα έχει φτιαχτεί στο κεφάλι μου, εύχομαι μόνο ένα πράγμα! Να φοβούνται λιγότερο από μένα! Να γελάνε δυνατά και να μη φοβούνται…

Ο φόβος δε «φυλάει τα έρμα», τα μαντρώνει! Τα μαντρώνει και τα ευνουχίζει! Ξέρω τι σου λέω! Ειδικά τώρα που γράφω ετούτες τις γραμμές από το μικρό ξύλινο κουτί που είμαι εγκλωβισμένη τα τελευταία 14 χρόνια γιατί όταν σκέφτηκα να αποδράσω, έπεσαν όλοι να με φάνε! Μου φόρτωσαν τους δικούς τους φόβους για ενίσχυση του όποιου δικού μου σε ότι αφορούσε την επαγγελματική μου αποκατάσταση κι έτσι “they sentenced me to 20 – I wish they were 20- years of boredom for trying to change the system from within” … Είδες; Προφητικός ο Cohen.. Είχε πει κι αυτός πριν από μένα, αυτό που σκέφτομαι… Και μαζί με τον Cohen είναι κι άλλοι τόσοι γνωστοί και αναγνωρισμένοι. Ατελείωτη η λίστα από εκείνους που με πήραν γλυκά στο λαιμό τους. Τους μισούς να αναφέρω, τελείωσε το κείμενο… Κι άλλωστε είμαι σίγουρη πως στους μισούς δικούς μου, θα βρεις κι εσύ τους μισούς δικούς σου ηθικούς αυτουργούς. Όποτε εκεί πάω πάσο. Το ζήτημα πάντα παραμένει στον διπλανό, στον άγνωστο που νιώθει όπως εγώ, που λέει αυτό που σκέφτομαι πριν το ξεστομίσω, ορμώμενος από όμοιο εφαλτήριο με το δικό μου. Εκεί πάντα σταματάω και ακούω με πλήρη προσοχή αυτά που θα θελα να είχα πει και δε βρήκα τα λογία να ξεράσω πρώτη.

Ξέρεις κάτι; Τώρα μόλις το σκέφτηκα! Για να μιλάει, ΔΕ ΦΟΒΑΤΑΙ όπως ή όσο εγώ! Κι αυτό με κάνει να χαμογελάω ξαφνικά! Ίδιο συναίσθημα με εκείνο που νιώθαμε παιδιά, όταν ο τελευταίος στο κρυφτό κατάφερνε να ξελασπώσει και τους άτυχους υπόλοιπους που είχαν βρεθεί, φωνάζοντας εκείνο το λυτρωτικό «Φτου Ξελευθερία για όλους». Λες και το δικό του θάρρος, θα ελευθερώσει κι εμένα.

Μη με παρεξηγείς, δε τα βλέπω μαύρα, ούτε απόλυτη είμαι. Ξέρω πως ότι κι αν συμβαίνει αυτή τη στιγμή, και θα ξαναγελάσω, και θα ξαναγαπήσω, και θα ξαναπέσω για να ξανασηκωθώ. Κι όχι γιατί το λέω εγώ, αλλά γιατί έτσι είναι!! C’est la vie που λένε και οι Γάλλοι (οκ κι αυτοί με πρόλαβαν και ο Μαχαιρίτσας που το έκανε στιχάκι). Ξέρω πια πως τα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι απλά. Η παγίδα είναι στο ότι νομίζουμε πως τα απλά πράγματα είναι και εύκολα…. Εκεί χάνεται το παιχνίδι… Τα απλά είναι τα ζόρικα κι αυτά που θέλουν προσπάθεια…

Θες; Διεκδίκησε
Δε σου αρέσει κάτι; Αντέδρασε
Αγαπάς; Δείξτο
Σου λείπει κάτι; Ψάξτο
Σου λείπει κάποιος; Πες το
Δεν θέλεις κάτι; Ξεκαθάρισε το
Θες να είσαι ο εαυτός σου; Φανερώσου

Απλά; ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ….

Απλά πράγματα! Δύσκολα πράγματα! Απόλυτα πράγματα! Σα τη δικαιοσύνη των παιδιών όταν παίζουν. Ο χαμένος τα φυλάει, σα το φόβο που φυλάει τα έρμα δεν είπαμε;

Όποτε τι λες; Πάμε για άλλη μια γύρα Κρυφτό; Κι άσε τη ζωή να τα φυλάει. Μόνο έτσι μπορεί να «Ξελευθερώσουμε» ο ένας τον άλλο……

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s