Αυγουλάκι κανείς;…

scrambled-eggs

 

Τρώω αυγά τις τελευταίες 3 μέρες.

Αυγά όπως τα φτιάχνω εγώ, μη γελιέσαι πως με “ξεπετάω” με τίποτα τηγανιτά “μάτια” στο τηγάνι. ‘Όχι μικιό μου!  Τα σιγοψήνω στο κατσαρολάκι μου μαζί με βούτυρο και λίγη κρέμα γάλακτος, βάζοντας και βγάζοντας τα από το μάτι για να ψηθούν κι από μόνα τους. Κι εκεί λίγο πριν σερβίρω αυτή τη μαλακή και ζεστή μάζα, προσθέτω μισό κεσεδάκι τυρί κρέμα, αλάτι και πιπέρι (πάντα στο τέλος για να μην “ιδρώσουν” παραπάνω από όσο θα έπρεπε) και είναι έτοιμα να μασουλιστούν.  Τι νόμισες; ‘Έτσι άντε στο πόδι;  ‘Όχι λέμε! Εγώ βλέπεις τις στολίζω τις εμμονές μου, τις γκουρμεδιαζώ τις αδυναμίες μου!

Πάλι σε μπέρδεψα ε;  Οκ, ας βγούμε από την κουζίνα κι ας το πάρουμε αλλιώς το πράγμα.  Πάμε από την αρχή λοιπόν.

Έστω Χ πως ξέρω ποια είμαι (ξεράδια ξέρω αλλά μη ξεφεύγουμε από το θέμα), έστω Ψ πως ξέρω ποια ΔΕΝ είμαι (‘Όπα! Αυτό το ξέρω στα σίγουρα άρα είμαστε σε καλό δρόμο). Με αυτά τα δύο λοιπόν ή έστω το ένα ως δεδομένο, σίγουρα γνωρίζω τι ΔΕΝ μπορώ, τι ΔΕΝ μου αρέσει, τι ΔΕΝ αντέχω, πως ΔΕΝ φέρομαι.  Όλα τα παραπάνω μου δίνουν μια πολύ καλή αρχή για το τι αγαπάω πραγματικά, τι με τραβάει, από τι έλκομαι και τι μου αρέσει (σταμάτα να σκέφτεσαι μόνο τα αυγά λέμε). Άρα ως δεδομένο παίρνω και το πως αντιδρώ και συμπεριφέρομαι ως προς αυτά.

Όταν λοιπόν εντοπίσω το καινούργιο ερέθισμα των εγκεφαλικών “γευστικών” μου καλύκων ή ακόμα χειρότερα όταν με εντοπίσει αυτό  (μιας που τον τελευταίο καιρό αποφεύγω αυτά που θα μπορούσαν να με συγκινήσουν), έχω την πελώωωωρια λαχτάρα να το εξερευνήσω και να το μάθω.  Να το κάνω φύλλο και φτερό, να δω τι το διαμόρφωσε και το έπλασε στην τελική μορφή με την οποία εμφανίστηκε μπροστά μου.  Δε ρωτάω, μη μπερδεύεσαι!  Σου μιλάει άκρως ενοχικός και ανασφαλής άνθρωπος εδώ, που το τελευταίο πράγμα που θέλει είναι το να γίνει αδιάκριτος ή φόρτωμα.  Απλά ρουφάω με λύσσα σαν αδέσποτο γατί το γαριδοκέφαλο που του πέταξαν, όποια ευκαιρία μου δοθεί για αυτήν την ιδιότυπη εξερεύνηση.  Κι όσο μου δίνεται, τόσο την απολαμβάνω.

Αν είναι κάποιο μουσικό κομμάτι, το ακούω στο repeat μέχρι να αρχίσουν να διαμαρτύρονται τα ντουβάρια του δωματίου μου και ψάχνω εξωνυχιστικώς  το δημιουργό του.

Αν είναι βιβλίο, το καταβροχθίζω με μανία κι ας λέω ψέματα στον εαυτό μου πως θα διαβάσω μόνο δυο σελίδες τη φορά από τον φόβο μη και το τελειώσω γρήγορα.

Αν είναι φαγητό, το μαγειρεύω μέχρι να το στομάχι μου να μπει πάλι στη φάση του “για τις επόμενες 100 μέρες μόνο γάλα θα σε αφήνω να μου ρίχνεις, λύσσαξες πΧια!”

Αν είναι άνθρωπος… ‘Όπα! Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα…. Εκεί χάνω λίγο τη μπάλα.  Τρεις στις τέσσερις στο “πιάτο” άνθρωπος δεν ξέρω πως να αντιδράσω.  Τι εννοώ; Φαντάσου το ως εξής.  Επίσημο τραπέζι, καλό σερβίτσιο, τρία διαφορετικά πιρούνια από τη μία, άλλα τόσα μαχαίρια από την άλλη (των οποίων τη χρήση έχω ξενυχτίσει να μάθω μετά από αποτυχίες σε προηγούμενα τραπέζια) κι εκεί που λέω “Οκ το ‘έχω αυτή τη φορά, αυτό πάει για τη σαλάτα, εκείνο για το κρέας”, ο Μάγειρας αποφασίζει να με τρολάρει, φέρνοντας μου μπρουσκέτες οι οποίες ως γνωστών ΔΕΝ θέλουν μαχαιροπήρουνο! Εγώ όμως δεν απλώνω το χεράκι μου γιατί είμαστε σε επίσημο τραπέζι (remember???) κι έτσι μένω να απαντώ με όλη την ευγένεια που με διακρίνει “Οχι ευχαριστώ”.  Και οκ πες ότι αποφασίζω και δε δοκιμάζω κι εκεί έχω μόνο το κόστος της χαμένης γευστικής εμπειρίας.  Το πρόβλημα είναι όταν ο Μάγειρας αποφασίζει να επιμείνει στο να δοκιμάσω κι έτσι εγώ μετά από τόση εγκράτεια, ξαφνικά μπουκώνομαι και δυσκολεύομαι να καταπιώ στο τέλος.

Σε μπέρδεψα ε;  Το ξέρω… Κι εγώ μπερδεύομαι μωρέ.  Οι άνθρωποι με μπερδεύουν.  Με αποσυντονίζουν και δεν ξέρω πως να φερθώ.  Αποφεύγω να μιλάω, δεν ανοίγομαι, κοιτάω να τους κρατάω σε απόσταση από φόβο μη τους γίνω φόρτωμα, μη χτυπήσει το τηλέφωνο τους και πουν “Ωχ, πάλι αυτή;” κι έτσι τις περισσότερες φορές ασχολούμαι μαζί τους χωρίς να αναφέρω εμένα πέραν από το να δώσω τα διαπιστευτήρια μου για το τυπικό των συστάσεων.  Κι εκεί που τα έχω όλα όμορφα και τακτοποιημένα, έρχεται μια στις τόσες και εκείνη η ριμάδα η φορά που η κάνη του άλλου στοχεύει εμένα εξαναγκαστικά και πρέπει ξαφνικά να ασχοληθούμε και με το γραφικό ατομάκι μου.  ‘Όχι καμάρι μου! Γιατί; Μια χαρά δε μιλάγαμε για σένα; Τι το θες και το ανοίγεις το ρημάδι το φράγμα; Για κάποιο λόγο το έχω βάλει εκεί! Κι ο άλλος δεν ακούει. Επιμένει. Το ανοίγει. Εγώ ξεχύνομαι κι ύστερα all Hell breaks loose κι έτσι καταλήγω να ακούω τον  Ν. στα διαλείμματα της εκπομπής μας  να μου λέει “Ξέρεις ποιο είναι το λάθος σου; Ότι μιλάς πολύ!” κι εγώ να θέλω να τον κοπανήσω! Κι αυτόν που τα λέει αυτά ενώ με ξέρει, και το κεφάλι μου που άφησα το στόμα μου ανοιχτό ενώ δεν έπρεπε μιας που δε το συνηθίζω έτσι κι αλλιώς!

Κατάλαβες; ‘Οχι; Ε καλά δε πειράζει, άλλη φορά!  Τη συνταγή με τα αυγά να την φτιάξεις όμως! ‘Ακου με! Τα σπάνε!

Advertisements

One thought on “Αυγουλάκι κανείς;…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s