Τικ Τοκ Τικ Τοκ……….

unnamed

Ο Χρόνος εκτός από χειρότερος γιατρός, είναι και σχετικός. Γυρνάει γύρω μου συνεχώς σα δορυφόρος με ημερομηνία λήξεως. Μου δημιουργεί μια ψευδαίσθηση πως είναι στάσιμος, ένα απέραντο, τεμπέλικο παρρόν, ενώ στη πραγματικότητα κυλάει ασταμάτητα.  Πέφτει απάνω μου σα λυσσασμένο κύμα και με διαμορφώνει όπως η θάλασσα τα βράχια. Περνάει από πάνω μου κι ενώ εγώ νομίζω πως μένω ίδια, ατόφια, ανόθευτη, εκείνος γελάει πονηρά και συνεχίζει να ζωγραφίζει το έργο του.

Ναι έχω τα θέματάκια μου με το Χρόνο.  Τον αντιπαθώ και Τον θέλω όπως θα θέλα εκείνο τον τελείως ακατάλληλο εραστή που δεν αντέχω να μαι διπλά του κι όμως κάθε φορά που φεύγει απ’το κρεββατί μου, μολίς κοπάσει ο θυμός και το κλάμα, τον αποζητώ με μανία.  Θέλω πάντα να μένει λίγο ακόμα. Στα όμορφα γιατί παίρνω ανάσες. Στα άσχημα γιατί “γεννάω”.  Ναι, ναι “γεννάω” εικόνες, κειμένα, φαγητά.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν οι στιγμές της ευτυχίας μου παίζουν σε επανάληψη να ξέρεις.  Ξυπνάνε, διαρκούν και πεθαίνουν κάθε βράδυ, μόνο και μόνο για να ξαναγεννηθούν την επόμενη σαν μια ατέλειωτη Μέρα της Μαρμώτας.  Μου στέλνουν ψυχικά τηλεγραφήματα.  Κι εγώ κρατάω τις ειδοποιήσεις των ανεξόφλητων λογαριασμών αυτών που με πόνεσαν, πενθώ όσα τελείωσαν και σταματάω να ελπίζω…  Δεν είναι αστείο;  Ένα πικρό αστείο με το οποίο κανείς δε γελάει.  Ένα αστείο που κατατρώει το πολυτιμότερο δώρο που μου χαρίστηκε ποτέ και που ποτέ δε θα μου επιστραφεί, το Χρόνο μου.  Γιατί κατά βάθος αν το καλοσκεφτείς ο Χρόνος είναι δώρο, ευχή και κατάρα. Είναι εκεί και σου “χαρίζεται” κάθε μέρα, θες δε θες…

Σε ένα παράλληλο σύμπαν κάθε μέρα πετιέται στον αέρα ένα καπέλο, καθώς δύο χέρια παίρνουν πτυχίο.  Ένας ψιλόλιγνος μακρυμάλλης πάντα περπατάει σε μια ομιχλώδη Αθήνα αρχές Μάρτη και ξαφνικά στο πέρασμα του, φωτίζεται όλη η Πανεπιστημίου.  Μια γιαγιά σερβίρει ασταμάτητα μπουρέκι και στολίζει το σπανάκι του με ζάχαρη.  Σ’ ένα μικρό διαμέρισμα κάπου στη Καλλιθέα κρεμιούνται κουρτίνες για πρώτη φορά, κάθε φορά.  Ένα ζευγάρι συναντιέται τυχαία μέσα σε ένα λεωφορείο την ίδια ώρα, 24 ώρες το 24ώρο και φιλιέται μπροστά στο κόσμο χωρίς να το νοιάζει.

Οι άλλες στιγμές, οι σκοτεινές ζουν μες το κεφάλι μου.  Παίζουν “λούπα” κάθε φορά που με τρώει το χέρι μου να πλησιασώ το πληκτρολόγιο, που με γαργαλάει το αυτί μου να διαλέξω μουσικές για την επόμενη εκπομπή, που γρινιάζει το μάτι μου για καινούργιες λήψεις μιας που αυτά τα “ταξίδια” μου τα κάνω κυρίως με μαύρα πανιά.  Αυτές τις στιγμές μου λοιπόν τις κουβαλάω μαζί μου, υπάρχουν μέσα μου κι όχι σε κάποια άλλη διάσταση.  Βλέπεις η χαρά δε θέλει εξήγηση και κατανόηση, είναι εκεί Ατοφία, Θρασσύτατη και Συμπαγής! Η θλίψη  όμως;  Εκείνη έχει αναγκή επεξήγησης, ανάλυσης και υιοθεσίας.  Θέλει να την πάρεις απ’το χέρι και να την καθίσεις στο σαλονάκι σου, να την κεράσεις καφέ και να της χαϊδεψεις τα μαλλιά.  Να την αφήσεις να βολευτεί στον καναπέ σου και να την αποδεχτείς.  Μόνο έτσι ίσως να ξεθωριάσει σιγά σιγά και να εξαφανιστεί.  Αν δεν αποδεχτείς την Απώλεια, την Απόριψη, το Κενό, αν δεν πενθήσεις πως διάολο θα συνεχίσεις να ζεις;  Μες το ψέμα; Αφού πονάς έτσι κι αλλιώς!  Είναι σα να είσαι μέσα σε ένα δωμάτιο 2×2 μαζί με έναν ελέφαντα.  Είναι δυνατόν να αγνοήσεις τον ελέφαντα; Αφού είναι εκεί και κάθεται στα πόδια σου.  Η θλίψη είναι σαν ίωση, θέλει να κάνει τον κύκλο της, θέλει το Χρόνο της.  Ναι αυτό θέλει!  Το πόσο χρόνο θέλει το ξέρει μόνο αυτή κι όσο της εναντιώνεσαι, τόσο περισσότερο χρόνο θα ζητάει γιατί είναι ένα άρρωστο, κακομαθημένο παιδί που θρέφεται από την άρνησή μας να πενθήσουμε γι’αυτά που μας πονάνε!

Αλήθεια γιατί οι ανθρωποί φοβούνται να πενθήσουν;  Ποτέ μου δε το κατάλαβα αυτό.  Τι σόι μόδα είναι αυτή που μας θέλει όλους αγέρωχους, αμόλυντους και άτρωτους μπροστά στην θλίψη;  Τι φοβόμαστε τόσο πολύ πως θα γίνει αν απλά παραδεχτούμε πως πονάμε; Γιατί τόση άρνηση προς το πένθος;  Αφού τα μαύρα πάνε σε όλους…….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s